KEMPES

Ben, chegou o momento: Valencianistas, arxentinos, preparadevos para emocionarvos coa historia do Matador.

¿Quén era?: Un dianteiro arxentino que maravillou o mundo na década dos 70 e os 80.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o mellor xogador do Mundial de Arxentina 78, amén de máximo goleador.

¿Qué foi del?: Tras xogar no ocaso da sua carreira en lugares como Indonesia, Kempes iniciou a sua carreira como entrenador naquel país asiático, en Albania e en Bolivia. A día de hoxe, o Matador é comentarista da cadena estadounidense ESPN, na sua versión latinoamericana, e comenta a Liga Española.

¿Sabías qué?: No seu primeiro partido co Valencia fallou un penalti.
- Mario Kempes, o artífice do Mundial de Arxentina, ten duas xugosas anécdotas da final. Unha, que non lle deu a man a Xorxe Videla, o militar que ocupaba o cargo de presidente da República Arxentina, debido o tumulto que se organizou. É o mesmo motivo polo que Kempes no chegou nunca a tocar a Copa do Mundo. Segundo conta nunha entrevista a revista El Gráfico, "o día seguinte levarona e non a vimos máis. Era imposible chegar a copa, estaban todos desesperados".
- Cando entrenou en Albania, tivo que escapar do país debido o clima prebélico que se creou por unha grave crisis económica.
- A dictadura arxentina impediulle chamar Natasha a unha filla, porque soaba a ruso. Tivolle que poñer Magalí. Anos despois tivo outra nena que sí se puido chamar Natasha.
- Nunca foi expulsado nos seus 24 anos de carreira futbolística.
- Afirma que o defensa máis duro co que se enfrontou foi Xosé Antonio Camacho.
- O seu ídolo foi Pelé.
- Cando facía o servicio militar xogaba en Rosario Central. Sempre posuidor dunha fermosa melena, un cabo obligouno a cortarla case a ras. Kempes enterouse máis tarde de que o cabo era hincha de Newell's Old Boys (o outro equipo de Rosario e eterno rival do Central).

Biografía, palmarés, estatísticas: Mario Alberte Kempes naceu en Bell Ville, provincia de Córdoba, Arxentina, un 15 de xuño de 1956. Xogou no Instituto de Córdoba, Rosario Central, Valencia, River Plate, Hércules de Alicante, Austria Viena, Sankt Polten; Krems (ambos de Austria), Fernández Vial (Chile) e Petaling Jaya (Indonesia). Gañou unha liga arxentina con River e unha Copa do Rei, unha Recopa e unha Supercopa de Europa co Valencia. Foi pichichi duas veces en España e otras duas en Arxentina, mellor xogador suramericano de 1978 e sexto mellor xogador arxentino do seculo XX. Coa selección foi campión do Mundo e bota de ouro mundialista en 1978. Sumou 43 partidos coa albiceleste e meteu 20 goles.

PD: No ano 84, Kempes encontrabase semi-retirado en Austria xogando o futbol-sala, e recibiu a chamada do Hércules para xogar en Primeira Division, para axudarlle a non caer en posicions de descenso. Esa tempada o Hércules salvouse gañando na última xornada no Bernabeu, mandando o Málaga a Segunda. O Málaga e o Betis pactaron un empate que mandaba o Hércules a Segunda se non gañaba en Madrid, pero a falta de 5 minutos Sanabria marcou para os herculanos, levando o pánico a Málaga. O ano seguinte Kempes abandonou o clube a media tempada para irse o Austria de Viena.

ROGER MILLA

Todo un exemplo de lonxevidade e profesionalidade, é todo un símbolo no seu país, e non é para menos. É Roger Milla.

¿Quén era?: Un futbolista camerunés dos 60, os 70, os 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un dos mellores xogadores da historia de Camerún, participante en tres Mundiais de fútbol.

¿Qué foi del?: Pois retirouse no Putra Samarinda, que é un equipo indonesio, en 1997, con 45 anos de idade. Tras ter algún cargo na Federación Camerunesa, na actualidade é embaixador de Unicef no seu país.

¿Sabías qué...?: En 1987 retirarase do fútbol internacional. Co Mundial de Italia 90 a volta da esquina, o presidente de Camerún chamouno para pedirlle por favor que xogara coa selección. Meteu catro goles nunha competición que consagrou o seu país.
- Tamén xogou o Mundial de USA 94, con 42 anos. Convertiuse no xogador máis veterano en xogar unha fase final mundialista. Ademáis, meteu un gol (ante Rusia), o que tamén lle fixo ser o xogador máis vello que meteu un gol nun Mundial.

- Foi elexido como o mellor xogador africano do seculo XX.
- O seu verdadeiro apelido é Miller.
- É o africano que máis goles meteu en Mundiais (5).

- O Camerún de 1994 bateu outro récord. Neste equipo estaba a maior diferencia de idade entre dous xogadores de toda a historia dos Mundiais. Milla tiña, nese Mundial, 24 anos máis que o seu compañeiro Rigobert Song, que por certo, é agora o capitán de Camerún e o xogador con máis internacionalidades.
- O seu penúltimo equipo foi o Perlita Jaya indonesio. Nese equipo retirouse o matador Kempes.
- En Italia 90 tamén se fixeron famosas as suas celebracions de gol. Iase o córner e alí iniciaba un baileciño secundado polos seus compañeiros.
- Sempre levou o 9 nos Mundiais que xogou.
- Pelé elexiuno como un dos 125 mellores xogadores da historia.

Biografía, palmarés, estatísticas: Albert Roger Mooh Miller naceu o 20 de maio de 1952 en Yaoundé, Camerún. Enumerovos os seus equipos, porque son un huevo: Eclair de Douala, Leopard de Douala, Tonnerre Yaoundé, Valenciennes, AS Monaco, Bastia, Saint Etienne, Montpellier, Saint Pierroise, Perlita Jaya e Putra Samarinda. Con Camerún xogou 102 partidos e meteu 28 goles.

PD: Recordo que non se sabía a idade que tiña, pero é que nin el estaba seguro porque a sua unidade de medida para medir o tempo non eran os anos, senon as colleitas. Esto dixoo nunha bonita entrevista que lle fixeron en France Football.

A verdade é que Camerún foi a auténtica animadora de Italia 90, se non chega a ser por eles sería un mundial máis merda aínda do que xa foi. E case se cargan a Inglaterra en cuartos, foi a ostia ese partido... cargaronse a Arxentina no partido inaugural nunha cantada do parapenaltis Goycoechea.
Ademáis recordo que foi a única selección nese mundial que apostou polo toque e por xogar algo o fútbol, incluso a Brasil do nefasto Lazaroni non xogou un pemento, e así lles foi... estou de acordo en que Milla podería haber xogado nun equipo máis potente porque tiña calidade para iso, nos 80 e os primeiros 90 os xogadores africanos so xogaban en Francia, e en equipos mediocres.
Tamén participou en España 82 no grupo "galego", xunto con Italia, Perú e Polonia, empataron os tres partidos.

O xogador máis completo dese equipo de Camerún era sen dúbida Oman Biyik, aínda que o máis determinante seguia sendo o noso protagonista, Roger Milla.

CHAPUISAT

Era un deses futbolistas que a nivel europeo se fixo moi coñecido, a pesares de non ser dun país de grandes resultados. Formou parte dun clube que chegou a ser o máis poderoso de Europa e o seu nome quedará nas retinas de moitos afeccionados. É o suizo Stephan Chapuisat.

¿Quén era?: Un dianteiro suizo dos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser a principal estrela do Borussia de Dortmund que se proclamou campión de Europa en 1997 e o xogador máis destacado da sua selección, amén de ser un dos máis cotizados dianteiros de Europa no seu tempo.

¿Qué foi del?: Pois retirouse fai pouco, en 2006, os 37 anos de idade, nas filas do Lausana. Agora forma parte do equipo técnico do Young Boys de Berna, equipo no que tamén xogou. En concreto traballa como olleador.

¿Sabías qué...?: O seu sucesor como gran goleador suizo, Alexander Frei, tamén xoga no Borussia de Dortmund.
- Seu pai, Pierre-Albert, tamén foi futbolista e foi internacional.
- É o único xogador suizo gañador dunha Copa de Europa (dos que chegaron a xogar na final). É o terceiro mellor goleador estranxeiro da historia da Bundesliga (106 goles), superado polo brasileiro Elber e o peruano Pizarro. O tamén brasileiro Ailton empatalle.
- É o terceiro jugador con máis internacionalidades por Suiza e foi elexido como mellor futbolista helvético dos últimos 50 anos.
- O ano no que o Borussia gañou a Champions, foi no que o Atlético de Madrid competiu por última vez nela. Na fase de grupos, os roxibrancos lograron unha inolvidable victoria no Westfalenstadion, con goles de Roberto Fresnedoso e Milinko Pantic.
- Chapuisat tiña, entre os seus compañeiros dese temible Borussia, a Klos, a Sammer, a Riedle, a Lambert, a Kohler ou a Paulo Sousa. Un equipazo.
- Enfrontouse coa sua selección a Española no Mundial de Estados Unidos do 94.
- Na recente Eurocopa de Suiza e Austria (a de España), Chapuisat realizou tarefas de embaixador da competición. De feito, formou parte das estrelas retiradas que participaron no sorteo da Eurocopa.
- En Suiza coñecíano como Chappi.
- Estivo cerca de xogar na Premier League. O Blackburn Rovers fixolle unha xenerosa oferta a finais dos 90.

Biografía, palmarés, estatísticas: Stephane Chapuisat naceu o 29 de xuño de 1969 en Lausana, Suiza. Comezou a sua carreira no equipo da sua cidade, onde debutou en 1987. En 1991 emigrou a Alemaña, para xogar no Bayer Uerdingen. Ese mesmo ano fichou polo Borussia, onde permaneceu ata 1999, cando retornou a Suiza para xogar no Grasshoppers de Zurich. En 2002 firmou polo Young Boys de Berna, onde estivo tres anos. A sua última tempada foi a 2005/06, na que xogou no equipo dos seus oríxes, o Lausana. No seu palmarés destacan a Champions del 97, a Intercontinental dese ano, duas ligas alemanas e unha liga suiza. Coa selección disputou 103 partidos e meteu 21 goles.

PD: Gran xogador. Recordo especialmente a este xogador a partires do mundial do 94 e tamén daquela época a outro xogador suizo que xogaba en Alemaña e en Italia, Ciriaco Sforza.
Tamén dicir que nese Borussia campión de Europa tamén estaba Andy Möller, un dos poucos xogadores alemanes (xunto a Mehmet Scholl) que recordo cun certo nivel técnico.
Desa Suiza podiase destacar tamén a Sutter e a Henchoz, aparte de veteranos como Bregy, que marcou un golazo de falta contra EEUU no segundo partido do Mundial que acabou 1-1. Wynalda marcou o gol estadounidense.

PENEV

Por fin. Eso diredes alguns cando vexades o título do post. Pois si. Este é un dos personaxes que foron solicitados con máis ahínco dende que se puxera en marcha este blog. É un histórico da Liga española e un dos máis prolíficos dianteiros que vimos. Unha mestura de superación e forte carácter que é difícil de olvidar. Con vos, Luboslav Penev.

¿Quén era?: Un dianteiro búlgaro dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser dianteiro centro do Valencia, Atlético de Madrid, Celta e Compostela en boas épocas destes equipos, sobre todo na do equipo roxibranco, co que conseguiu o famoso 'Dobrete' de 1996.

¿Qué foi del?: Puiden saber que na actualidade, Lubo Penev ten un cargo na Federación Búlgara, na que desempeña tarefas de director deportivo.

¿Sabías qué...?: En 1994 diagnosticouselle un cancro testicular que lle impediu participar na Copa do Mundo dese ano, en Estados Unidos, na que a sua selección conseguiu un histórico cuarto posto.
- O ano seguinte foi cando fichou polo Atletico e conseguiu o Dobrete.
- Outros dous ex xogadores do Atlético venceron batallas contra o cancro: Os porteiros José Francisco Molina e Xermán Burgos.
- Cando regresou a Bulgaria, tras 11 anos en España, foi presidente do CSKA de Sofía. Seu tío, Dimitar Penev, foi futbolista, entrenador do CSKA e seleccionador búlgaro nos 90.
- En febreiro de 1996, o nome de Lubo Penev apareceu nas portadas de moitos periódicos cando, tras un partido de Copa entre o Valencia (seu ex equipo) e o Atlético de Madrid, se liou a puñetazos co enton presidente che, Francisco Roig. As relacions entre ambos eran malas xa que segundo o búlgaro, Roig quixo rescindirlle o contrato a Penev cando se soubo a sua enfermidade. O caso é que ese día, no que Penev non xogou, ambos se cruzaron en Mestalla e tras un cruce de insultos liaronse a tortas, quedando peor parado o dirixente valencianista. Ambos querellaronse.
- A peña valencianista Lubos Gol Gran cambiou de nome tras ese incidente, pasándose a chamar simplemente Gol Gran.
- Penev fala perfectamente o castellano, apenas con acento.
- Formou unha extraordinaria parella de ataque con Kiko Narváez. Na 95/96 meteu 22 goles entre Liga e Copa do Rey.
- En 1988 foi nomeado mellor xogador búlgaro do ano e con esa vitola chegou o Valencia.

Biografía, palmarés, estatísticas: Luboslav Mladenov Penev naceu en Sofia, Bulgaria, o 31 de agosto de 1964. Comezou a sua carreira no CSKA de Sofia en 1984 e alí permaneceu ata 1989, ano no que desembarcou no Valencia CF. Tras seis tempadas na cidade do Turia e superar unha grave enfermidade, Penev fichou polo Atlético de Madrid. A pesares do grande éxito no Calderón, o ano seguinte marchou o Compostela, onde estivo duas tempadas. En 1998 foise o Celta, onde fixo unha moi boa tempada. No 2000 regresou a Bulgaria, para retirarse no Lokomotiv Plovdiv. No seu palmarés destacan tres Copas búlgaras, duas ligas do seu país e o xa mencionado Dobrete co Atlético. Coa selección xogou 62 partidos e meteu 13 goles.

PD: Dimitar Penev foi precisamente o seleccionador daquela Bulgaria do 94 na que xogaban Stoitchkov, Balakov, Letchkov, Kiriakov e o ex do Deportivo Emil Kostadinov, que fixo un Mundial espectacular e logo se estrelou en España.

GULLIT

Non vos esaxero se digo que o protagonista de hoxe é un dos primeiros futbolistas dos que teño un recordo bastante lúcido. No por xogo xa que xogando naquel AC Milan que lle meteu 5 o Madrid no 89 eu aínda tiña 2 anos. Senon polo seu inconfundible look, formado por un profuso bigote e unhas longas 'rastas'. Sí. É Ruud Gullit.

¿Quén era?: Un futbolista holandés dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Ademáis do que vos acabo de contar, por formar parte do máis parecido que houbo a Laranxa Mecánica de Cruyff no 74: a selección holandesa que en 1988 gañou a Eurocopa de Alemaña, que levantou Gullit.

¿Qué foi del?: Retirouse no 1998 nas filas do Chelsea, se ben xa levaba dous anos como entrenador-xogador. Tras a sua experiencia no banquiño de Stamford Bridge, pasou polo Newcastle, o Feyenoord e, agora, é entrenador dos Anxeles Galaxy, o ex-equipo de David Beckham, presidido por Alexei Lalas.

¿Sabías qué?: Na sua época no Milan, popularizaronse unhas gorras que levaban engadidas unhas rastas de pega, para que os hinchas puideran levar o look do seu ídolo.
- A ese Milan, entrenado por Sacchi, coñeceselle como o Milan dos holandeses. Ademáis de Gullit, xogaban cos rossoneri Marco Van Basten e o ex-entrenador do Barça, Frank Rijkaard. Algunhas teorías apuntan a que a moda que surxiu entre os hinchas do fútbol de porse no campo as cazadoras 'bomber' o revés (co reverso laranxa visible), naceu en San Siro, como homenaxe dos tifosi do Milan os tres holandeses (a selección dos Países Baixos, como ben saberedes, viste desa cor).
- Cando gañou a FA Cup co Chelsea en 1997, convertiuse no primeiro entrenador non británico en gañala.
- Xogou de defensa, de medio e de dianteiro.
- Era un experto rematador de cabeza.
- Marcou un dos goles da final da Eurocopa do 88. Foi de cabeza. E era o capitán da sua selección.
- Está actualmente casado cunha sobriña de Johan Cruyff, Estelle. É a sua terceira esposa. Coas tres tivo dous fillos (é dicir, que ten seis, dous nenos e catro nenas).
- Escribiu, en 1998, a sua autobiografía.
- Seu pai naceu en Surinam (Panamaribo), de orixe, polo tanto, americano como outros compañeiros de selección aínda que doutra época como Seedorf ou Kluivert.
- Sua nai era limpiadora no Rijksmuseum ou Museo Nacional de Amsterdam.
- Chegou a coincidir con Cruyff nas filas do Feyenoord de Rotterdam na tempada 83-84.

- Comentou partidos do último mundial para a cadea ITV e colabora con Sky News nos partidos de Champions.
- Foi elixido en 1987 Futbolista Europeo do Ano e dedicoullo a Nelson Mandela. Cando en Italia lle preguntaron quén era ese tal Mandela, el contestou que era "un futbolista con inquietudes políticas". Anos despois, cando Mandela saiu do cárcere, encontrouse con Gullit e dixolle: "Ruud, teño moitos amigos agora. Cando estaba no cárcere, ti eras un dos poucos que tiña".

Biografía, palmarés, estatísticas: Ruud Dil Gullit naceu o 1 de setembro de 1962 en Amsterdam. Comezou xogando no Haarlem do seu país. Do 82 o 85 xogou no Feyenoord, para pasar despois polo PSV Eindhoven. En 1987 fichouno o Milan, onde pasou seis anos. Logo foise a Sampdoria de Xénova. Tras volver o Milan e de novo a 'Samp', marchou a Inglaterra en 1995, onde xogou no Chelsea ata a sua retirada. Coa 'oranje' xogou 66 partidos e meteu 17 goles. O seu palmarés (collede aire): Tres ligas holandesas, unha Copa holandesa, tres ligas, tres supercopas e unha copa italiana, unha FA Cup, duas Copas de Europa, duas Supercopas Europeas e duas Copas Intercontinentais. E a todo isto, sumamoslle a Eurocopa do 88. Aí é nada.

DUGARRY

Como sabedes os que seguides o blog, por aquí pasaron alguns dos mellores xogadores franceses dos últimos anos. Tamén o fixeron grandes barcelonistas. Hoxe vouvos falar dun futbolista que é ambas cousas, se ben coa sua selección fixo grandes cousas e cos culés... non tanto. É un tipo, ademáis, que xogou o lado do que para moitos é o mellor xogador do mundo nos últimos anos, o xenio Zinedine Zidane, cando éste era aínda un descoñecido. O deportista que hoxe vos traio é Cristophe Dugarry.

¿Quén era?: Un dianteiro francés dos 90 e principios deste seculo.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser membro da lexendaria selección francesa que se proclamou campiona do Mundo en 1998 e de Europa en 2000. Pero tamén polo seu estrepitoso fracaso como xogador do F.C. Barcelona, en 1997, onde so xogou 10 partidos e non meteu ningún gol.

¿Qué foi del?: Retirouse en 2005, en Qatar. Agora é comentarista da Liga Francesa para Canal+ Francia.

¿Sabías qué...?: Como vos dicía, a fama chegoulle a Dugarry nas filas do Girondins de Burdeos. Este equipo chegou a ser finalista da Copa da UEFA en 1996. Nel xogaban Dugarry, Lizarazu e Zidane. Despois desa fazaña, Zidane fichou pola Juve, Lizarazu polo Athletic de Bilbao e Dugarry, polo Milan, equipo no que tamén fracasou.
- Dugarry chegou o Barça, dende o Milan, xunto a Michael Reiziger. Moitos consideran que son dous dos peores fichaxes do Barcelona nos últimos anos, se ben o fracaso de Dugarry debeuse a que Louis Van Gaal apenas contou con el.
- Un dos seus puntos fortes era o remate de cabeza. Xogando en Qatar, tivo unha oferta do Benfica de Lisboa, pero Dugarry preferiu retirarse.
- Tivo un bar en Burdeos.
- O estadio de fútbol de Lormont, a sua localidade natal, chamase 'Cristophe Dugarry'.
- Ten, como o resto dos xogadores que conseguiu a Copa do Mundo, a Lexión de Honra, que é a máxima condecoración da República de Francia.
- En 1999 deu positivo por nandrolona. Librou da sanción dunha forma un tanto rocambolesca: Resulta que o médico que lle fixo o análise non estaba colexiado. Grazas a este defecto de forma e a brillantez dos seus abogados, o dianteiro librou do castigo.

Biografía, palmarés, estatísticas: Cristophe Dugarry naceu en Lormont, Francia, o 24 de marzo de 1972. Debutou como profesional no Girondins de Burdeos en 1988, con 16 anos. En 1996 marchou o Milan, onde so estivo un ano. No veran de 1997 fichou polo Barcelona, pero no mercado de inverno regresou a Francia, o Olympique de Marsella. Tras outros dous anos, volveu o Girondins. Tres anos despois, en 2002, emigrou a Inglaterra para fichar polo Birmingham City. En 2004 foise a Qatar e en 2006 retirouse. Coa selección xogou 55 partidos e meteu 8 goles. No seu palmarés destacan unha Copa da Liga francesa e os logros coa sua selección: O Mundial do 98 e a Eurocopa do 2000.

PD: O que non se lle pode negar é que tiña unha confianza enorme nas suas posibilidades. Encaraba os defensas como se rebosara calidade e con total despreocupación.
Un deses xogadores do montón que tocados pola fortuna alcanzan grandes éxitos deportivos.

CANIGGIA

Case sempre que alguen nomea o fútbol arxentino, sae un nome, o de Maradona. Foi o protagonista dunha época moi importante para unha das mellores seleccions do mundo. Hoxe vouvos falar dun enorme dianteiro que é un, ademáis, un dos mellores amigos do 10 e que é todo un tipo: Claudio Caniggia.

¿Quén era?: Un dianteiro arxentino dos 80, 90 e principios deste seculo.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o dianteiro titular da Arxentina dos Mundiais do 90 e do 94, e por un gol que lle meteu a Brasil no primeiro.

¿Qué foi del?: Caniggia anunciou a sua retirada do fútbol en 2004, tras a sua experiencia en Qatar. Pero pouco despois, fixo pública a sua intención de ir coa albiceleste o Mundial de 2006, sí, o último. Non foi convocado por Pekerman, claro. Vive en Escocia.

¿Sabías qué...?: Chamabanlle "El Pájaro", "El Hijo del Viento" e incluso "Axl" (por Axl Rose, o cantante de Guns'n'Roses).
- Deu positivo por cocaína cando xogaba na Roma.

- A amizade de Caniggia e Maradona é moi intensa. Incluso chegaron a celebrar un gol cun bico na boca. A muller de Caniggia, Mariana Nannis, dixo: "As veces penso que Diego está namorado do meu marido. Debe ser polo seu pelo longo e os seus músculos".
- Non acudiu o Mundial de Francia 98 por culpa do seleccionador, Daniel Passarella. O outrora capitán da albiceleste obrigaba a todos os seus xogadores a levar o pelo curto. Caniggia negouse e quedou sen Copa do Mundo.
- Catro anos despois, na Copa do Mundo de Corea e Xapón, Marcelo Bielsa sí o convocou. Pero non chegou a xogar ningún partido. Aínda así, recibiu un cartón vermello estando no banquiño no partido contra Suecia.
- O seu segundo nome é Paul, aínda que existe unha lenda que di que en realidade é Raúl, pero que o cambiou.

Biografía, palmarés, estatísticas: Claudio Paul Caniggia naceu en Henderson, Arxentina, o 9 de xaneiro de 1967. Debutou coa camiseta de River Plate en 1985, onde estivo ata 1988. Nese ano comezou a sua aventura italiana, que o levou o Verona, o Atalanta e a Roma. En 1994 fichou polo Benfica de Lisboa, con 27 anos e o ano seguinte volveu a Arxentina, as filas de Boca Juniors. Tres anos despois, volveu facer as maletas e volveu o Atalanta. En 2000 emprendeu unha aventura en Escocia, con 33 anos que o levou o Dundee e o Glasgow Rangers. As suas últimas patadas o balón deullas no Qatar Sports Club, de onde se levou un bo puñado de petrodólares. Coa albiceleste xogou 50 partidos e meteu 16 goles. Os seus títulos, duas Copas de América con Arxentina (91 e 93) e unha Copa Confederacions no 92.

CHRISTIANSEN

Thomas Christiansen retirouse da élite fai moi pouquiño, pero como o fixo lonxe de España e con pouco ruido, merece o seu sitio neste blog.

¿Quén era?: Thomas Christiansen era un futbolista hispano-danés que xogou no FC Barcelona a principios dos 90 e que despois xogou por diversos equipos españois. Chegou a ser internacional absoluto con España.

¿Por qué se lle recorda?: Por debutar coa selección española absoluta, da man de Javier Clemente, sen nin sequera debutar co primeiro equipo do Barça. Xogou dous partidos coa Roja e meteu un gol.

¿Qué foi del?: En 2000 foise a Grecia para fichar polo Panionios, pero moi pronto volveu a Dinamarca para enrolarse no Herfølge BK, sen destacar de todo. O clube alemán VfB Bochum fichouno. No seu segundo ano alí meteu 17 goles. A gloria chegoulle na tempada 2002-2003, xa que con 21 goles, converteuse no pichichi da Liga alemana, empatado co brasileiro Giovane Elber, do Bayern de Munich. Esta fazaña fixoo fichar polo Hannover 96. Deronlle o 9, pero non puido igualar os seus rexistros. En 55 partidos meteu 12 goles ata que as lesions (unha operación de tobillo e a tibia dereita rota duas veces) acabaron coa sua carreira. O ano pasado, o Hannover decidiu non renovalo e el, colgar as botas.

¿Sabías qué...?: Sua nai, madrileña, non lle deixou viaxar a España a finais dos 80 para facer unha proba co Real Madrid.
- No Barça coincidiu con dous daneses: un tal Michael Laudrup e outro sub'21, Ronnie Ekelund.
- No ocaso da sua carreira xogou en Alemaña, no Bochum, onde conseguiu ser pichichi da Bundesliga.
- Crese que foi convocado tan pronto pola selección española para evitar que a danesa o convocara e perder así a unha posible estrela.

Biografía, palmarés, estatísticas: Thomas Christiansen Tarín naceu en Copenhague, Dinamarca, un 11 de marzo de 1973. Seu pai é danés pero a sua nai española, de Madrid. Empezou a xogar no Avedøre IF. Cando tiña 15 fichou polo equipo máis grande de Dinamarca, o Brøndby. En 1991 fichou polo Barça para xogar no filial, con 18 anos. Debutou coa sub'21 no 92 nun partido contra Alemaña e fixo un gol. Debutou coa absoluta contra México nas Palmas (27-Xaneiro-93). Clemente convocouno unha segunda vez, para un partido clasificatorio para o Mundial USA'94 contra Lituania, en Sevilla, un 24 de febreiro del 93. Meteu un gol. A tempada seguinte (1993), o Barça cedeuno o Sporting de Xixón. Tivo a mala sorte de lesionarse e completou 10 partidos con catro goles. A seguinte cesión levouno a Osasuna. Os seus números, 14 partidos, un gol. A seguinte tempada (94/95) foi de novo cedido o Racing de Santander. Empezou ben cos do Sardinero e volveu a ser convocado pola Selección, pero lesionouse e non puido xogar. Alí completou 15 partidos e meteu un gol. O Barça quixoo vender o Manchester City de Inglaterra. Pero el quería quedarse en España e fichou polo Real Oviedo. En duas tempadas alí xogou 50 partidos e meteu 5 goles. O Oviedo vendeuno a un Vilarreal que aspiraba a subir a Primeira e conseguiuno. O balance, 5 goles en 22 partidos. Tras iso, volveu a Segunda para xogar co Tarrassa, pero nin debutou. Logo, emigrou de España.

PD: Un verdadeiro trotamundos do fútbol este Christiansen, un dos poucos, atreveriame a dicir que o único xogador que foi cedido tres anos seguidos a tres equipos distintos da Liga Española.

Xogou en F.C. Barcelona, Sporting de Xixón, Rácing de Santander, Atlético Osasuna, Real Oviedo, Villarreal e Terrasa. Por outro lado, a min sempre me tocaba o cromo de Christiansen, un tipo que me caia simpático por certo. Foi pichichi da Bundesliga con 30 anos, tardío éxito cando apuntaba a estrela con 18 anos no F.C. Barcelona.

FUTRE

Iste é deses futbolistas que non fan honor o título de blog. Quero dicir que non está olvidado. O menos, non para os hinchas do Atlético de Madrid. É máis, diría que para eles é inolvidable. O de hoxe é un futbolista especial, é para min o símbolo do Atletico de Madrid. É Paulo Futre.

¿Quén era?: Un futbolista portugués dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser a estrela da selección portuguesa durante os 80, por ser a auténtica estrela do Atlético de Madrid do inicio da era Gil e por ser campión de Europa co Oporto en 1987.

¿Qué foi del?: Retirouse en Xapón en 1999. Despois diso, foi director deportivo do Atlético entre 2000 e 2003. Tras deixar o cargo, adicase a negocios inmobiliarios no seu Portugal natal.

¿Sabías qué...?: Era o neno mimado de Jesús Gil. Foi o primeiro gran fichaxe do controvertido mandatario roxiblanco (trouxoo cando era unha das estrelas do Oporto campión de Europa).
- Era, na sua época de xogador, un fumador empedernido.
- Ademáis de pola sua velocidade, a Futre recordaselle por ser bastante 'piscinero' na sua época.
- Ten dous fillos, Paulo, de 18 anos, e Fabio, de 17. O primeiro toca nun grupo de rock madrileño chamado "fr1day" e o pequeno xoga nas categorías inferiores do Atletico e xa debutou coa selección portuguesa sub 17.Ten un sobriño chamado Artur Futre, que xogou na primeira división de Portugal no CD Aves, actualmente da segunda división lusa.
- A sua carreira viuse lastrada polas lesions de rodilla.
- Xogou o Mundial de México 86.
- En 1997, con 31 anos, regresou o Atlético de Madrid tras unhas fallidas experiencias no extranxeiro. Fíxoo como revulsivo do clube, pero apenas xogou 10 partidos nesa tempada.
- Un dos mellores partidos que xogou como roxiblanco foi a final de Copa do Rei de 1992, no Santiago Bernabéu, que enfrontaba o Atlético co Real Madrid. Os colchoeiros venceron por 2-0, cun golazo de Futre e outro do que ata fai uns meses era o técnico merengue, Bernd Schuster.
- É producto da inagotable canteira do Sporting de Portugal (que é como se chama realmente o equipo coñecido por todo o mundo como Sporting de Lisboa), coñecida como a Academia de Alcochete, que deu o fútbol xoias como Figo, Cristiano Ronaldo, Quaresma, Simao, Nani ou máis recentemente, Joao Moutinho e Miguel Veloso.

Biografía, palmarés, estatísticas: Paulo Jorge dos Santos Futre naceu o 28 de febreiro de 1966 en Montijo, Portugal. Debutou como profesional en 1983 nas filas do Sporting. O ano seguinte fichabao o Oporto. Cos Dragoes xogou tres anos. En 1987 veu a España para xogar no Atlético de Madrid, onde estivo ata 1993. Ese ano retornou a Portugal para xogar brevemente co Benfica e meses despois emigrou a Francia, onde fichou polo Olympique de Marsella. Aí empeza un peregrinar por toda Europa que o leva, aínda en 1993 a Reggina italiana, en 1995 o Milan (onde non xogou moito), en 1996 o West Ham londinense, en 1997 de novo o Atleti e finalmente, en 1998 o Yokohama Flugels xaponés, onde se retirou. No seu palmarés destaca a Copa de Europa do 87 co Oporto, duas Ligas portuguesas, unha Copa de Portugal, duas Supercopas lusas, duas Copas do Rei e unha Liga italiana co Milan. Coa selección xogou 41 partidos e meteu 6 goles.

PD: O Bernabeu non se lle daba mal. Recordase que o primeiro ou segundo ano de estar no Atletico de Madrid, o Atletico gañou o derbi na casa do Real Madrid por 0-4 ou 1-4, e este tipo saliuse. Tamén se sabía que habia partidos sobre todo os europeos, en que despois de xogar era tal a tension que tiña, que non pegaba ollo ata as 4 da maña. Fumando como un carreteiro. Vivía entre Pozuelo e Majadahonda, en Monte Alina.

"TURU" FLORES

O protagonista de hoxe é un deses dianteiros arxentinos que de vez en cando aterrizan no noso campionato e que deixan un excelente sabor de boca. O problema é que se converten en 'cus de mal asiento' e pasan por innumerables equipos. Sea o que fora, deixovos con Óscar José 'Turu' Flores.

¿Quén era?: Un dianteiro arxentino dos 90 e estes primeiros anos de seculo.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o dianteiro centro daquel lexendario Vélez Sarsfield dirixido por Carlos Bianchi que gañou un Apertura, dous Clausuras, unha Libertadores de América e unha Intercontinental e logo chegou a España para xogar na UD Las Palmas, o Depor (co que tocou o ceo o gañar unha Liga), o Valladolid, o Mallorca e o extinto Cidade de Murcia.

¿Qué foi del?: Retirouse en 2007 nas filas do Lyn Oslo noruegues. Dende fai uns meses é axudante do entrenador de Vélez Sarsfield, Ricardo Gareca.

¿Sabías qué...?: Na sua última experiencia como xogador, no Lyn, so xogou 45 minutos.
- Chegou a Noruega con outro ilustre arxentino, Matías Almeyda. Éste tampouco xogou apenas.

- A UD As Palmas pagou por él 550 millons de pesetas cando aínda estaban en Segunda. Convertiuse na fichaxe máis cara da historia da categoría.
- Cando xogou no Deportivo da Coruña formou a dianteira 'Turuleta': formabana el e o portugués Pauleta.
- Tiña tendencia a engordar, pero a pesares diso, era terriblemente habilidoso co balón nos pes.
- Consagrouse no Clausura do 95, no que conseguiu 15 goles.
- Naquel lexendario Vélez xogaban tamén Chilavert, Tito Pompei ou José Basualdo.
- Na sua segunda tempada nas Palmas meteu 21 goles, que foron clave para levar o clube a antiga promoción, na que foron vencidos polo Oviedo.
- Xogou co equipo de fútbol indoor para veteranos do Deportivo.

Biografía, palmarés, estatísticas: José Óscar Flores naceu en Bos Aires o 16 de maio de 1971. Comezou a sua carreira profesional en Vélez Sarsfield en 1990, equipo no que permaneceu ata 1996, ano no que chegou a UD Las Palmas. Tras dous exitosos anos en Canarias, deu o salto o Deportivo da Coruña, onde pasou tres bos anos. En 2001 foise o Valladolid e o ano seguinte o Maiorca. De novo en 2003 cambia de equipo e ficha polo Cidade de Murcia, onde so permanece un ano. Regresa a Arxentina para fichar por Independiente de Avellaneda. Sen tempo para máis, ficha polo Atlético Aldovisi da segunda arxentina. A sua última experiencia foi a do Lyn noruegues. No seu palmarés ten un Apertura, dous Clausuras, unha Copa Libertadores de América, unha Intercontinental, unha Copa Interamericana e unha Supercopa americana. En España, co Depor, conseguiu unha Liga e unha Supercopa.

PD: Xogando co Cidade de Murcia meteulle un gol as Palmas e non o celebrou e puxose a chorar.
Nas Palmas e sobre todo no Deportivo da Coruña foi un bo xogador, pero en Valladolid chegou "queimado". Estaba gordete. Non fixo nada en todo o ano. Como se convertiu en costume en Valladolid por eses anos, 'fichaxe estrela' que viña, fichaxe que fracasaba ou non rendia o nivel esperado: Valderrama, Higuita, Belodedici, Urban, Asanovic, Ciric, Cuauhtemoc, Kaviedes, etc...

O Deportivo pagou 800 millons de pesetas por Turu Flores a UD As Palmas, cando a UD o comprara por 500, parecia un gran negocio pero resulta que xunto con Turu no paquete ía un tal Manuel Pablo.

GUDELJ

Continuamos nos grandes anos da Liga española, a época dos cromos dos da miña xeración, a época na que non había tantos millons para fichar e na que os clubes tiñan que ter moito ollo no mercado, que as veces daba uns pufos terribles, pero que tamén ofrecía xogadores que se facían cun nome. O protagonista de hoxe é un destes últimos. Veu dos Balcans e convertiuse en todo un ídolo e un símbolo para os siareiros (entre os que me inclúo) do Celta de Vigo. Fálovos de Vladimir Gudelj.

¿Quén era?: Un dianteiro centro bosnio dos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser durante case unha década o goleador e unha das estrelas do Celta de Vigo, onde firmou algunhas das mellores tempadas do clube celeste.

¿Qué foi del?: Retirouse no 2002 nas filas do Hajduk Split croata. Tras esa experiencia, regresou a Vigo e actualmente é o responsable de Relacions Externas do Celta.

¿Sabías qué...?: Foi pichichi de Segunda na sua chegada o Celta e clave para o ascenso do equipo vigués.
- É o segundo máximo goleador da historia do Celta.
- O Logroñés tivo a principios dos 90 a outro xogador bosnio que se apelidaba Gudelj.
- Nunha recente entrevista, dicía que "No vestiario do Celta é onde máis aprendeu da vida, parecía a ONU". Nunca xogou nin na selección iugoslava nin na bosnia.
- Gudelj xogou noutro equipo galego, o Compostela, entre 1999 e 2001.
- En Vigo recordan con cariño partidos como aquel no que Gudelj lle meteu tres goles o Madrid da primeira época de Capello, ou un contra o Mérida que supoñía o pase do Celta a UEFA por primeira vez na sua historia e no que Gudelj, tras marcar o 2-0, luciu unha camiseta co lema "Gracias afición".
- Era un extraordinario lanzador de penalties.
- Nunca deu escándalos de ningunha clase e recordase polo seu carácter tímido e reservado.
- Ten unha peña celtista co seu nome.

Biografía, palmarés, estatísticas: Vladimir Gudelj naceu en Mostar, hoxe Bosnia, enton Iugoslavia, o 27 de novembro de 1966. Comezou a sua carreira no equipo da sua cidade, o Velez Mostar, a cuxo primeiro equipo chegou en 1985 con 19 anos. Despois duns extraordinarios números na liga iugoslava, chegou en 1991 a España para xogar no Celta con 24 anos, onde pasou oito anos nos que meteu 68 goles. En 1999, con 33 anos, ficha polo Compostela, onde volve a deixar mostras do seu olfato goleador, pois en duas tempadas fixo a nada despreciable cifra de 17 goles. En 2001 fichou polo Hajduk Split croata xa con 35 anos, equipo no que se retirou en 2003 ós 37 anos.

P.D: Por primeira vez en todos os post que leva este blog voume tomar a licencia de facer un comentario persoal xa que creo que xogadores como este xa no hai, humilde, loitador e comprometido. Grazas por todo o que me fixeches desfrutar.

Falei mais arriba dun xogador do Logroñés que se apelidaba tamén Gudelj, ese xogador era Nebojsa Gudelj e é primo de Vlado, pero este non chegou a triunfar na liga española.

Nunca olvidarei a recepción no concello por aquela histórica clasificación para a UEFA (A clasificación acadouse na temporada 97/98, tras a victoria en Balaidos contra o Mérida, con gol de Gudelj, daquela o campión de Liga acudía a Copa de Europa, o campión de Copa ía á Recopa de Europa e para ir a Copa da UEFA tiñas que clasificarte entre 2 e 5), na que Vlado arrancou a cantar "A Rianxeira"... en galego!!

Saludos!! Gran Blog!!

BEBETO

Agora o Deportivo da Coruña non é o que foi. Unha época na que o equipo coruñés se gañou o sobrenome de SuperDepor. Unha época na que brilaron con luz propia nomes como o do protagonista de hoxe: Bebeto.

¿Quén era?: Un dianteiro brasileiro que xogou entre o 83 e o 2002.

¿Por qué se lle recorda?: Por formar parte do mellor Deportivo da Coruña da historia e por gañar coa sua selección o Mundial de USA 94. Os críticos recordarano por non tirar o famosísimo penalti que lle parou o valencianista González a Miroslav Djukic e que de ser gol, houbera suposto o título de Liga para o Depor na tempada 93/94. Bebeto era o encargado de tirar os penaltis.

¿Qué foi del?: Tras a sua retirada, fai seis anos, adicase a fundación Instituto Bola Pra Frente, de axuda a nenos desfavorecidos de entre 6 e 16 anos de Río de Janeiro. Colabora con el o tamén internacional Jorginho. Tamén é representante de xogadores.

¿Sabías qué...?: Saltou a fama a celebración dun dos seus goles no Mundial de Estados Unidos, contra Holanda. A sua muller acababa de dar a luz o seu terceiro fillo e cando Bebeto marcou, celebrouno cun xesto de como se acunara a un neno. Os seus compañeiros Mazinho e Romario acompañarono.

- Chegou o Depor xunto o seu compatriota Mauro Silva.
- Bebeto ven do seu segundo nome Roberto, o seu apodo "Shorao" significa chorón

- Case sempre se dixo que Bebeto non tirou o famoso penalti contra o Valencia por medo. O seu compañeiro Donato dixo fai uns anos na Voz de Galicia que foi porque había fallado recentemente dous penaltis e non tiña confianza.
- Considerase hincha do Flamengo.
- O seu fillo Matheus xa debutou coa selección sub-13.

Biografía, palmarés, estatísticas: José Roberto Gama de Oliveira, Bebeto, naceu o 16 de febreiro de 1964 en Salvador, Brasil. Xogou no Vitoria, no Flamengo, no Vasco de Gama, no Deportivo, no Flamengo, no Sevilla, no Vitoria de novo, no Botafogo, no Toros Neza de México, no Kashima Antlers de Japón, de novo no Vitoria, de novo no Vasco e finalmente, no Al-Ittihad de Arabia Saudí. Coa canarinha xogou 76 partidos e meteu 42 goles. Foi plata na Olimpiada de Seúl e bronce na de Atlanta. Co Depor gañou unha Copa do Rei e unha Supercopa (1995). Coa selección, un Mundial (1994) e unha Copa América (1989).

PD: Bebeto formou parte do mellor Deportivo da Coruña da historía onde a alineación tipo era a formada por: Liaño, Voro, Nando, Ribera, Lopez Rekarte, Aldana, Donato, Mauro, Fran, Claudio e Bebeto. Aparte do chamado xogador numero 12 e revulsivo Manjarín.

Discutiuse moito sobre o lanzador de penaltis naquela época. O primeiro ano do SuperDepor era Bebeto, o segundo, tempada 93/94 o primeiro lanzador era Donato, Bebeto o segundo ou cando non estaba Donato no campo; cousa que pasou aquel día contra o Valencia; Arsenio sustituirao por alguen máis ofensivo, non recordo quen. Outra das razons polas que Bebeto non lanzou o famoso penalti de Djukic foi porque fallara os dous últimos que lanzara un deles contra o Raio Vallecano na anterior xornada na casa. De habelo metido aquel día nin se chegaría a falar do erro de Djukic.

Volveu fichar polo Depor un par de anos despois pero non durou nin un mes, nin chegou a xogar, o discutir con Lendoiro sobre un suposto engano nas condicions do contrato.
Eu quedome co gol o Borussia en Riazor en cuartos de UEFA de espuela pola escadra... ou outro o Rosenborg nunha remontada épica remachando un contrataque de luxo entre Aldana e Fran.

Supuxo moita polémica a sua convocatoria para o Mundial de Francia 98 xa que estaba no ocaso da súa carreira. Xogouno porque o convocado Romario se lesionara. Bebeto xogou todo o mundial titular como parella de Ronaldo. Brasil chegou a final e el anotou 3 goles demostrando que aínda tiña corda, a verdade e que non había moitos mellores dianteiros brasileiros naquela época..Romario lesionado, Anderson ou Giovanni morrendo no Barcelona, Jardel, Edmundo e Luizao.

ZAMORANO

Os madridistas hoxe poderán disfrutar de todo un heroe branco e bestia negra culé: Iván Luis 'Bam Bam' Zamorano.

¿Quén era?: Iván Zamorano foi un dianteiro chileno que xogou no Sevilla e no Real Madrid a principios dos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Pola sua extraordinaria capacidade goleadora, que sufriu o FC Barcelona no histórico 5-0 que os brancos lle endosaron os blaugranas un 7 de xaneiro de 1995 (Zamorano fixo un 'hat-trick') e pola terrible sociedade que formou con José Emilio Amavisca.

¿Qué foi del?: Despois de retirarse en 2003, e tras varias aparicions na prensa do corazón con motivo dos seus noviazgos con famosas chilenas, Iván Zamorano é agora un dos máis poderosos empresarios do seu país, con un patrimonio estimado de 80 millons de dólares, que reparte entre un holding empresarial chamado Del Inca, a Cidade Deportiva Iván Zamorano en Santiago de Chile, unha Fundación co seu nome, unha empresa de representación deportiva chamada PassBall, unha de tecnoloxía chamada IT Training, numerosos inmobles en Chile e incluso o proxecto dunha universidade privada.

¿Sabías qué...?: O 14 de febreiro de 2004, a sua moza, a modelo chilena Kena Larraín, deixouno prantado no altar.
- É o segundo máximo goleador da historia da Selección de Chile, con 34 goles, so superado por Marcelo Salas.
- Adiantou a sua retirada despois de ser sancionado por agredir a un árbitro.
- O Madrid fichouno para sustituir a Hugo Sánchez.
- Sempre se rumoreou, e incluso alguns medios o publicaron, que Zamorano é homosexual. Unha fantasía algo máis desarrollada relacionabao sentimentalmente con Amavisca.
- Está casado cunha modelo arxentina, María Alberó, coa que ten dous fillos.
- No declive da sua carreira, rumoreouse un posible fichaxe polo Atlético de Madrid. A afección colchoeira mostrou pronto a sua total oposición, polo pasado madridista do chileno, e todo quedou en auga de borrallas.

Biografía, palmarés, estatísticas: Iván Luis Zamorano Zamora naceu en Santiago de Chile un 18 de xaneiro de 1967. Xogou no Trasandino e no Cobresal do seu país. Máis tarde fichou polo Saint Gallen suizo, dende o que deu o salto o Sevilla (duas tempadas, 59 partidos, 21 goles) e o Real Madrid (catro tempadas, 137 partidos, 76 goles). Logo marchou o Inter de Milán, onde gañou unha UEFA. Tra-la sua aventura italiana, de cinco anos, fichou polo América de México e tras duas tempadas alí acabou a sua carreira no Colo Colo do seu país. Entre os seus triunfos, unha Liga española, unha Copa da UEFA, unha Copa do Rey, unha medalla de bronce en Sydney 2000 e un trofeo Pichichi (1995).

PD: É olleador do Inter de Milán. Escribironlle unha tremenda canción en Chile, chámase: Leyenda de mi pueblo. A canción que sí que se escoitaba polo Camp Nou era a de: Iván Zamorano, eres un gitano...

CANTONÁ

Pouco falta para que chegue un dos acontecementos deportivos máis esperados do ano: a final da Liga de Campions, un deses partidos que é un pecado perdélo. E aproveitando a circunstancia, hoxe vouvos a falar dun dos grandes ídolos dos vixentes campións, o Manchester United. É un deses futbolistas que da para escribir 20 posts. Vou intentar sintetizar. Pero serame difícil, xa que o protagonista de hoxe é nada menos que Eric Cantona.

¿Quén era?: Un dianteiro francés dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un dos futbolistas máis talentosos das últimas décadas, por ser o santo e seña do Manchester United e por ser tremendamente polémico (máis adiante entro en detalles). Ademáis, é tan mediático como polémico, así que o ten todo.

¿Qué foi del?: A verdade é que dos futbolistas que sairon neste blog, é un dos que máis se deixa ver. Retirouse no 1997 e non parou de facer cousas. A nivel deportivo, segue xogando o fútbol praia. É capitán da selección francesa. A nivel comercial, apareceu en moitos anuncios da firma estadounidense Nike e ademáis, participou como actor nunha ducia de películas, a última, o ano pasado.

¿Sabías qué?: Antes deciavos que Cantona destacou polos seus problemas de disciplina. O seu incidente máis famoso, que deu a volta o mundo, tivo lugar en 1995 en Londres, no estadio do Crystal Palace cando Cantona, que xogaba no Manchester, foi expulsado. Mentres saía do campo, foi increpado por un afeccionado. Cantona reaccionou dándolle xa unha lexendaria patada de kung-fu e varios puñetazos (en Inglaterra non hai vallas e os espectadores están moi cerca do terreo de xogo). Foi condenado a sete días de cárcere pero so cumpriu 24 horas. Foi sancionado 10 meses e o Manchester castigouno duramente tamén. O incidente, ademáis, costoulle non volver a selección francesa. Cantona xa viña precedido dunha gran fama de pendenciero: En 1987, cando xogaba no Auxerre, deulle un puñetazo o seu compañeiro Martini; no 88, foi sancionado durante tres meses por unha entrada perigosa (imaxinarse cómo sería); en 1989, foi apartado da selección por insultar en televisión o técnico, Henri Michel; ese mesmo ano, nas filas do Marsella, foi suspendido un mes por lanzar o balón o público e a camiseta o chan, enfadado por ser sustituido (e era un amigable); nas filas do Montpellier, en 1989, lanzoulle a un compañeiro as botas a cara e foi suspendido 10 días; en 1991, lanzoulle o balón a un árbitro como protesta polas suas decisions e foi suspendido un mes. Cando se enterou, dixo públicamente que os do comité eran "idiotas" e a sanción aumentou a tres meses; xa en Inglaterra, en 1993, escupiu a un afeccionado do Leeds, o seu primeiro equipo nas Illas... En fin, un crack.
- Levaba o 7 no Manchester United. Dise que bendeciu ese dorsal, xa que despois levarono David Beckham e agora Cristiano Ronaldo.
- Unha das suas señas de identidade era xogar co cuello da camiseta subido. Fixo diso todo un símbolo gracias a un dos máis exitosos anuncios de Nike, o espectacular spot do "Au revoir..."
- Na película Elizabeth, protagonizada por Cate Blanchett (non confundir con Elizabeth, a idade de ouro, máis reciente pero do mesmo tema), Cantona interpreta o embaixador francés.

- Seu irman Joel tamén foi futbolista profesional, aínda que con menos éxito.
- Cantona tamén se fixo famoso polas suas frases. A máis popular pronunciouna en Inglaterra despois da patada de kung fu. Nunha rolda de prensa, limitouse a dicir, en referencia o acoso dos medios: "Cando as gaivotas persiguen o pesqueiro, é porque pensan que as sardiñas serán lanzadas o mar". Non dixo nada máis e foise.
- Outra frase: "O fútbol é como facer o amor. Se non podes aguantar 90 minutos coma min, non gañas".
- E outras duas máis: "Eu son Dios" e "¿O meu mellor momento? Cando lle din a patada a aquel hooligan".
- Unha vez preguntaronlle quén era o mellor xogador francés da historia, se Zidane ou Platini. Respondeu: "Ningun, son eu".
- O gran George Best (q. e. p. d.) dixo del: "Daría todo o champán que me bebin por xogar con él un bo partido europeo en Old Trafford".
- Escribiu unha autobiografía.

Biografía, palmarés, estatísticas: Eric Daniel Pierre Cantona naceu o 24 de maio de 1966 en Marsella. De 1983 a 1988 xogou no Auxerre. Do 88 o 89, no Olympique de Marsella, aínda que pasou parte do último ano cedido en Girondins de Burdeos. Do 89 o 90 formou parte do Montpellier. A tempada seguinte volveu o Olympique. En 1991 xogou no Nimes. Aterrizou en Inglaterra en 1992, para xogar no Leeds United. Ese mesmo ano foise o Manchester United ata a sua retirada, en 1995. Gañou duas ligas e unha copa francesa, cinco ligas inglesas (unha delas co Leeds), duas Copas e catro supercopas inglesas. Coa selección xogou 45 partidos e meteu 20 goles.

BRIAN LAUDRUP

O protagonista de hoxe tratase dun caso curioso. Foi un excelente futbolista, pero quizais estivo algo eclipsado polo seu irman, que era un megacrack. Pero sempre estivo en equipos de élite e destacou na sua selección, algo que non é fácil. Aínda que, insisto, seu irman é moito máis famoso (entre outras cousas porque triunfou en España), creo que o personaxe de hoxe merece un post. É Brian Laudrup.

¿Quén era?: Un futbolista danés dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Case todos en España, por ser o irman do gran Michael Laudrup, pero podese dicir que foi un dos puntais da selección danesa que gañou a Eurocopa do 92 (sorprendendo a todo o mundo) e por xogar en equipos como o Bayern de Munich, o Milan ou o Chelsea.

¿Qué foi del?: Retirouse nas filas do Ajax de Amsterdam en 2000, cando so tiña 31 anos (as lesions aceleraron a sua retirada). Agora é comentarista dos partidos da Liga de Campions para a televisión danesa TV3+, xunto co seu compatriota Peter Schmeichel. Ademáis, ten unha escola de fútbol.

¿Sabías qué...?: Naceu en Viena, Austria, porque seu pai, Finn Laudrup, era futbolista e xogaba no WSC da capital austríaca.
- Unha curiosidade: xamáis coincidiu con seu irman en ningún equipo (a excepción da selección). Sí hai dous clubes que os tiveron nas suas filas: O Brondby danés e o Ajax holandés, pero en etapas diferentes. Pelé incluiuno na sua lista dos 125 mellores xogadores da historia. Nesa lista estaba tamén seu irman Michael.
- Aínda que non meteu ningún gol na Euro do 92, sí que se lle considerou como un dos mellores xogadores do torneo.
- Cando estivo na Fiorentina, viviu o dramático descenso do clube viola a serie B. Nunha ocasión, e para evitar a ira dos afeccionados, tivo que sair dun partido no maletero dun coche.
- Decidiu deixar a selección con so 29 anos.
- Cando chegou o Ajax, seu irman Michael deixara o clube un ano antes.
- O seu último equipo en Dinamarca foi o FC Copenhague. Na sua visita o campo do Brondby, o seu primeiro equipo, recibiu abucheos durante todo o partido.
- A sua mellor época foi a do Rangers, onde conseguiu tres ligas e unha Copa escocesa. Para moitos afeccionados do equipo protestante de Glasgow, Brian Laudrup é o mellor xogador extranxeiro da historia do clube.

Biografía, palmarés, estatísticas: Brian Laudrup naceu o 22 de febreiro de 1969 en Viena, Austria. O seu primeiro clube foi o Brondby danés (1986-1989). Na tempada 89-90 fichou polo Bayer Uerdingen alemán, experiencia que lle valeu para fichar polo Bayern Munich a tempada seguinte. Tras dous anos en Baviera, fichou pola Fiorentina, onde estivo unha nefasta tempada. Seguiu en Italia porque na tempada 93-94 xogou no Milan, onde non xogou moito. En 1994 fichou polo Glasgow Rangers, onde xogou durante catro exitosos anos. En 1998 fichou polo Chelsea. Despois dunha tempada en Londres, en 1999 xogou no FC Copenhague. A sua retirada chegou en 2000, nas filas do Ajax. Coa selección xogou 82 partidos e meteu 21 goles. No seu palmarés destaca a Eurocopa do 92 con Dinamarca, máis duas ligas danesas, un Scudetto co Milan, tres ligas, unha copa e unha copa da liga en Escocia e unha Supercopa de Europa co Chelsea.

KODRO

Traiovos hoxe a outro clásico do fútbol español, un gran goleador deses que aparecen de vez en cando pola nosa Liga e ademáis, un deses xogadores que despunta nun equipo modesto pero que logo nun grande non rinde igual. Bueno, imos con el. É Meho Kodro.
¿Quén era?: Un dianteiro centro bosnio que xogou na Real Sociedade, no Barcelona, no Tenerife e no Alavés.
¿Por qué se lle recorda?: Por facer un gran papel na Real, polo seu caro fichaxe polo Barcelona e sobre todo, polos seus duros disparos... os 'kodrazos'.

¿Qué foi del?: Retirouse do fútbol en 2001, nas filas do xigante israelí Maccabi de Tel-Aviv. Empezou a sua carreira como entrenador en 2006, na Real Sociedade, cando foi axudante de Jose Mari Bakero. Antes fixera os seus pinitos no Antiguoko, un clube xuvenil de San Sebastián no que xogaba o seu fillo Kenan. En xaneiro fixose seleccionador de Bosnia-Herzegovina, pero foi destituido. O motivo foi a sua negativa a xogar un partido amigable en Irán, xa que non llo consultaran. Esta decisión da Federación Bosnia trouxo cola, porque puidemos ler que se manifestaron 2.000 hinchas bosnios en Saraxevo como protesta pola destitución. Esta protesta saldouse con cinco detidos, que lanzaron pedras e bengalas a sede da Federación Bosnia. Ademáis, dez internacionais bosnios negaronse a xogar o partido de Irán.
¿Sabías qué...?: O Barcelona pagou 700 millons de pesetas polo seu fichaxe, pero non chegou a triunfar. A Real Sociedad so pagou 150 millones o Velez Mostar.

- É unha das tres 'K' que marcaron unha época en San Sebastián. As outras duas son Karpin e Kovacevic.

- É musulmán.

- Crese que o efecto que causou sobre el a guerra no seu país foi demoledor. A súa cidade natal, Mostar, foi unha das máis castigadas.

- Antes de fichar polo Barcelona, Kodro foi tamén pretendido polo Deportivo da Coruña e polo Bayern de Munich.

- O ano pasado, Kodro saiu nas noticias tras incendiarse o edificio no que vivía en Donosti. Afortunadamente, nin a el nin a sua familia lles pasou nada.

- Hai unha peña realista en San Sebastián chamada 'Amigos de Kodro'.

- En 1995 e nas filas da Real, Kodro fixolle un hat-trick o Athletic de Bilbao. Os 'txuri-urdin' gañaron 5-0.

Biografía, palmarés, estatísticas: Mehmed 'Meho' Kodro naceu en Mostar, Bosnia, o 12 de xaneiro de 1967. Empezou a sua carreira en 1985 no Velez Mostar do seu país. No 91 chegou a Real Sociedade. En 1995 foi traspasado o Barcelona e, o ano seguinte, foise o Tenerife. Despois de tres anos en Canarias volveu o País Vasco para xogar co Alavés. No 2000 xogou a sua última tempada no Maccabi israelí. Xogou dous partidos con Iugoslavia e 13 con Bosnia, nos que fixo tres goles.

PD: Aparte dun gran xogador, que o foi, o que pouca xente sabe é que cando xogaba en Tenerife, en plena guerra de Bosnia, calquera compatriota que lle tocaba na porta para pedirlle axuda, conseguíalla, xa fora algo de diñeiro, un teito para pasar un par de días ou o que el poidera, era unha gran persoa.

ESNAIDER

Hoxe vouvos falar dun xogador que seguro que non olvidastes. Xogou en cinco equipos españois, tres dos cales están en Primeira. Todo un temperamento, foi un gran goleador, aínda que as lesions fixeronlle bastante dano. Con todos vos Juan Eduardo Esnáider.

¿Quén era?: Un dianteiro arxentino dos 90 e deste seculo.

¿Por qué se lle recorda?: Por chegar o Madrid con 17 anos, por gañar co Zaragoza a Recopa de Europa (metendo un gol na final), por ser o dianteiro centro titular do último Atleti que xogou a Champions e polo seu forte carácter.

¿Qué foi del?: Esnáider retirouse no 2005 nas filas do Newell's Old Boys do seu país. Pero quizas o vexamos pronto de novo cerca dos terreos de xogo, porque acaba de sacarse o carné de entrenador. Haberá que ver cal é o seu clube de debut e, quén sabe, se chega pronto a Liga española... Ademáis é comentarista de Aragón Televisión para os partidos de Primeira.

¿Sabías qué...?: O seu apelido é unha deformación do apelido Schneider. A sua familia é procedente dunha minoría étnica de alemans que vivía na ribeira do río Volga, na actual Rusia.
- A sua saida do Atlético de Madrid foi algo accidentada. Nun partido de cuartos de final contra o Ajax de Amsterdam, Esnáider fallou un penalti no Calderón que lle podería haber dado o paso os roxiblancos (Esnáider xa marcara no Amsterdam Arena). Despois dese fallo e dunha terrorífica entrada sobre Witschge (o ex barcelonista e alavesista), foi sustituido polo recién nomeado seleccionador serbio, Radomir Antic. Esnáider enfrontouse co entrenador e ese xesto valeulle a saida do clube do Manzanares. A sua despedida do fútbol español tamén foi realmente desafortunada. Xogaba no Real Murcia (en 2004), que o recuperara no seu penúltimo retorno a Primeira. O certo é que Esnáider non estaba aportando moito o equipo, pero o peor foi cando, nunha rolda de prensa, chamou "imbécil" a unha periodista do diario La Verdad, Eva Franco, que por aquel enton cubría as informacions do equipo. Foron ante os tribunais e tras recoñecer os feitos, foi condeado a pagar 600 euros, 300 por unha falta de inxurias e outros 300 por danos morais, pois a periodista alegou que o suceso (que tivo lugar diante de máis testigos) lle causou unha crise de ansiedade.
- Na sua mellor época, a do Zaragoza, gañouse o sobrenome de Gardel, polo elegante ritmo o que xogaba.
- En 1998 fichouno a Juventus de Turín, para intentar suplir unha lesión de larga recuperación de Alessandro Del Piero.
- É hincha do Racing de Avellaneda, aínda que nunca xogou neste clube.
- Na sua segunda etapa no Zaragoza (tempada 2000-2001), Esnádier protagonizou outro triste incidente. O equipo maño xogabase o descenso ante o Celta, o final da tempada, e o temperamental xogador arxentino, o comezo do choque, deulle un terrible cobadazo a Cáceres e foi expulsado. Dixose que o fixo a propósito, doido porque pouco antes, o clube dixeralle que non contaban con él para o seguinte ano. Esnáider desmentiu que esa fora a razón.
- Esnáider dixo: "Son arxentino, pero futbolísticamente son máis español".
- Dise que na sua última etapa no Zaragoza apenas entrenaba.

Biografía, palmarés, estatísticas: Juan Eduardo Esnáider naceu en Mar del Plata, Arxentina, o 5 de marzo de 1973. Debutou como profesional en 1990 con Ferrocarril Oeste. Ese mesmo ano fichouno o Real Madrid, que o mantivo un ano no Castilla. O ano seguinte xogou, pouco, no primeiro equipo. E chegou en 1993 o Zaragoza, onde pasou duas extraordinarias campañas. Despois dun novo paso polo Madrid, no que xogou máis pero non triunfou, fichou polo Atlético de Madrid, coa difícil papeleta de sustituir a Lubo Penev, despois de conseguir o equipo colchoeiro o doblete. No ano seguinte (1997) fichou polo Espanyol de Barcelona, onde xogou unha tempada boa e outra regular. Logo marchou a Juve, onde pasou tres tempadas con máis pena que gloria. No 2000 recuperouno o Zaragoza e consiguiu salvar o equipo do descenso. En 2001 fichou polo Oporto portugués, pero fracasou. Volveu o seu país para xogar en River Plate, pero tampouco cuallou. Despois dun paso polo Ajaccio francés, tamén infructuoso, volveu a España para xogar no Murcia. A sua última tempada, a 2004-2005, disputouna en Newell's Old Boys de Rosario. Coa selección arxentina xogou tres partidos pero non marcou ningún gol. No seu palmarés destacan duas Copas do Rei co Zaragoza e unha co Madrid, unha Supercopa de España cos merengues, un Torneo Clausura con River e, sobre todo, a Recopa de Europa co Zaragoza.

COLLYMORE

Sempre se dixo que é moi fácil que un futbolista estranxeiro triunfe na Liga inglesa e que é moi difícil que un futbolista inglés o faga noutra liga que non sexa a sua. E é case certo (hai algunha excepción). O protagonista de hoxe é un exemplo disto elevado á enésima potencia. O que ocorre é que ademáis, era un caso deses nos que se cria que nacera unha superestrela pero en realidade, nacera un superestrelado. Ademáis, o heroe de hoxe representa o tópico do futbolista inglés xove con demasiado diñeiro e todo o que elo conleva. Bueno, non me alargo máis. Vouvos falar de Stan Collymore.



¿Quén era?: Un futbolista inglés dos 90.



¿Por qué se lle recorda?: Por ser, na sua época, o futbolista británico máis caro da historia e polo seu fichaxe polo Real Oviedo, fai anos, nunha etapa con máis pena que gloria. No Reino Unido recordaselle máis ben por ser un dos xogadores máis polémicos dos últimos anos, habitualmente envolto en problemas de "faldas" e pelexas.



¿Qué foi del?: Pois despois da sua experiencia no Oviedo (2001), colgou as botas. Escribiu a sua biografía e, sobre todo, colabora con numerosos medios de comunicación como comentarista ou columnista. Así, traballou para a BBC, para Eurosport, para a Televisión de Ghana ou a de Australia, entre outros canles. Ten, actualmente, unha columna no Daily Mirror. Pero ademáis, fixo os seus pinitos no cine. Collymore, que ten unha productora, fixo unha aparición en Instinto Básico 2, na que interpreta a Kevin Franks, un futbolista co que Catherine Tremmell (personaxe interpretado pola eternamente sensual Sharon Stone) ten un affaire, que non acaba moi ben para o personaxe de Collymore.



¿Sabías qué...?: Decíavos que na sua época foi o xogador británico máis caro da historia. Ocurreu cando, en 1995, o Liverpool pagou 8,5 millones de euros o lexendario Nottingham Forest polos seus servizos.
- Debutou co Liverpool marcando un gol.
- Despois de xogar cos reds, foise o Aston Villa en 1997, que pagou 7 millons de libras. Foi no seu momento a fichaxe máis cara da historia dos vilans e a venta máis cara por parte do Liverpool.
- De pequeno era fan do Aston Villa.
- Collymore meteulle un gol o Atlético de Madrid en cuartos de final da UEFA do 98, no partido de volta, en Birmingham. O Villa gañou 2-1, pero ese gol de Caminero deulle o pase as semis os colchoeiros.


- O seu nome apareceu en grandes titulares nos tabloides ingleses cando Collymore recoñeceu que practicara dogging, esa práctica sexual consistente en practicar sexo en lugares públicos, a vista de outros, con descoñecidos (ou non).
- Outro asunto polémico foi cando se soubo nos medios que maltratou a sua moza, a presentadora Ulrika Jonsson.
- A sua chegada a España foi unha aposta persoal de Radomir Antic, que dixo del que "É unha persoa moi equilibrada, culta, que nos vai facer desfrutar. Vai ser un luxo para o Oviedo. Se ven falaremos da fichaxe máis barata na historia do clube. Cos meus criterios e a credibilidade que cada día estou gañando nesta profesión, penso que non traemos un cadáver deportivo. Todo o contrario".
- Respecto a sua chegada a España, o que fora o seu entrenador no Forest, Frank Clarke, declarou que "estou seguro de que terá un gran éxito".
- 1.500 fans do Oviedo recibirono a sua chegada.
- Cinco semanas e tres partidos despois de chegar o Tartiere, esta persoa equilibrada anunciou que se retiraba do fútbol. Tiña 30 anos.
- O Oviedo denunciouno por romper unilateralmente o contrato de 18 meses que o unía o clube asturian. Foi condeado a pagar 300.000 euros, que nunca pagou.
- O periodista inglés John Carlin xa avisara sobre Collymore, nun artigo que escribiu en El País: "Comparado con Collymore, Paul Gascoigne é un perfecto Bobby Charlton, un correctísimo gentleman, un impecable profesional".
- Outra fazaña de Collymore en España tivo lugar no ano 2000, cando era xogador do Leicester. O equipo estaba concentrado na Manga e o bo de Stan no se lle ocorreu outra cousa que vaciar un extintor nun dos bares do complexo da Manga Club.
- Anos despois, uns xogadores do Leicester protagonizaron un escándalo por unha suposta violación levada a cabo na Manga Club.
- En Inglaterra é coñecido como Stan The Man (igual que a Van Nistelrooy cando xogaba no Manchester -chamabanlle Van The Man-).



Biografía, palmarés, estatísticas: Stanley Victor Collymore naceu o 22 de xaneiro de 1971 en Stone, Staffordshire, Inglaterra. Comezou a xogar como profesional no Stafford Rangers en 1990. Ese mesmo ano, e ata 1992, xogou no Crystal Palace, despois fichou polo Southend United, onde pasou un ano máis. En 1993 foise o Nottingham Forest, onde rematou de despuntar, o que lle valeu que en 1995 o fichara o Liverpool. Despois de dous anos en Anfield, fichou polo Aston Villa, onde permaneceu ata 2000 (en 1999 estivo cedido no Fulham). En 2000 foise o Leicester City. Ese mesmo ano foise o Bradford City e en 2001 o Oviedo, o seu último clube. Chegou a xogar coa selección inglesa, coa que disputou tres partidos.

PD: O mais destacable de Stan collymore o seu paso por Oviedo a parte de dar a espantada a todos os oviedistas deixou claro o ollo de Radomir Antic e dos directivos e presidente do Real Oviedo que a postre devoraron o clube. Pero é de reseñar que as 5 semanas que Stan pasou na capital do Principado de Asturias foron intensas, segundo din por alí cheas de alcohol nunha discoteca cercana o hotel no cal se hospedaba. Nesas 5 semanas de vacacions o seu cicerone era o francés Frank Rabaribony que o guiaba pola noite ovetense nun Mini Cooper a velocidade de vertigo, segundo din por alí o seu horario era a partir das 8 da tarde ata as 5,30 da madrugada na que Stan chegaba como un can e retirabase a sua habitacion onde pedía un litro de zumo de laranxa para mitigar os efectos do alpiste e da farlopa. Cando chegou parece ser que viña acompañado da sua moza a cal se foi de Oviedo antes da primeira semana motivada polas duas tremendas bofetadas que Stan lle propinou cando chegou dunha das suas primeiras festas na capital. Parece ser que aquela noite a xarra de zume acabou enriba da cama de Stan e o servizo de limpeza tivo traballo extra esa noite mentres Frank Rabaribony o lateral do Real Oviedo estrelaba o seu BMW contra unha farola isabelina da ovetense rúa Fray Ceferino despois dunha discusion acalorada coa sua muller o cal lle obrigou a cambiar o vehiculo polo antes citado Mini Cooper. Tamén destacar de Stan a mala alimentacion que levou na capital con comidas copiosas e excesivo abuso de carne e hamburguesas o cal se lle notou o día do seu debut contra o Vilarreal onde deu pena velo pasado de kilos. Pero os maiores excesos fixoos coas mulleres xa que segundo contan sempre aparecia acompañado de putas. Se todo esto que se conta por Oviedo é verdade, este tipo e un tipo peculiar sen dubida.

Parece ser que Stan Collymore, cando chegou a Oviedo caeulle a alma os pes e declarou: "Como vai ser isto un equipo" e foi o que o motivou a colgar as botas. Esto é recordado sobre todo polos do Xixón.

Por outra parte hai que ver os pouquiños británicos que xogaron en España. Así, a bote pronto, e ademáis do persoaxe de Collymore acordome de McManaman, Beckham, Woodgate e Owen no Madrid; Lineker e Hughes no Barça; Vinny Samways nas Palmas; Atkinson, Aldrigde e algún outro na Real Sociedade; e Michael Robinson e Lee no Atletico Osasuna.

Tamén recordo unha multa que lle puxo Diadora, creo, que era a marca que o patrocinaba, por pousar para unha entrevista dunha revista cunhas zapatillas Nike.

BIERHOFF

O futbolista de hoxe foi un dos grandes protagonistas da edición de 1996 da Eurocopa de fútbol, xa que foi o autor do gol de ouro máis famoso da historia (como xa sabedes, o gol de ouro é un mecanismo xa case en desuso, que daba por finalizado un partido na prórroga cando un dos dous equipos marcaba, vamos, como cando no colexio dicíamos "Quen marque, gaña"). O personaxe de hoxe é Oliver Bierhoff.

¿Quén era?: Un dianteiro alemán dos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o dianteiro centro de Alemaña e do Milan durante a segunda metade dos 90, e polo que vos comentaba antes: El foi o autor dos goles que lle deron o seu país o título do Europeo de Nacions do 96, despois de vencer a República Checa na final, que se disputou no estadio de Wembley, en Londres.

¿Qué foi del?: Retirouse en 2003, nas filas do Chievo Verona. Despois de pasar unha tempada comentando partidos de Champions no canal SAT 1, Bierhoff pasou a formar parte do equipo de Jürgen Klinsmann o frente da selección alemana. O seu cargo, que aínda conserva, é o de director deportivo da Mannschaft.

¿Sabías qué...?: Seu pai foi porteiro nos 50.
- Seu avo foi político: era o presidente do distrito de Düren, en Alemaña.
- É o único xogador extranxeiro que foi máximo goleador nas series A e B italianas (a primeira e a segunda división).
- Deixou a selección despois da final do Mundial de 2002.
- Participou no comité organizador do último Mundial, o do seu país en 2006.
- Era un especialista en remates de cabeza (mide 1,91). No seu último partido oficial, co Chievo, fixolle un hat-trick a Juventus.
- En Alemaña dixose, e así o expresa a UEFA na sua páxina web, que foi a muller do seleccionador alemán no 96, Berti Vogts, a que aconsellou o seu marido que levara a Bierhoff a Eurocopa. "Xa verás cómo cho paga", dixolle. E tanto.
- No último Mundial, Bierhoff viuse implicado na gran tangana (ou tángana) que se montou no Alemaña-Arxentina de cuartos de final. Despois de acabar a tanda de penalties, que gañaron os teutons, xogadores de ambos equipos liaronse a golpes. Aínda que Bierhoff, que estaba no banquiño xunto o resto do equipo técnico, dixo que só foi a separar, os arxentinos acusarono de meterse na pelea. Bierhoff añadiu despois que "o temperamento dos arxentinos e moi forte".

Biografía, palmarés, estatísticas: Oliver Bierhoff naceu en Karsruhe, Alemaña o día 1 de maio de 1968. Empezou a sua carreira profesional en 1986, nas filas do Bayer Uerdingen. Do 88 o 90 xogou no Hamburgo. Despois dun breve paso polo Borussia Mönchengladbach, emigrou a Austria en 1990 e fichou polo Salzburgo. O seu bo facer alí levouno o Calcio, da man do Ascoli. Alí pasou catro anos, tres deles na Serie B. Do 95 o 98 destacou nas filas de Udinese e o seu bo nome levouno o Milan no 98. Despois de tres tempadas, foise en 2002 o Monaco, pero a tempada seguinte, volveu a Italia para retirarse no Chievo. Coa selección xogou 70 partidos e meteu 37 goles. Os seus títulos son unha liga italiana co Milan e a Eurocopa do 96.

DERTYCIA

O de hoxe é un futbolista olvidado, pero non tanto. E é que Óscar Alberto Dertycia é un deses futbolistas inolvidables.

¿Quén era?: Dertycia foi un dianteiro centro arxentino que chegou a Liga Española da man do Cádiz. A sua alopecia non pasou desapercibida ante a guasa gaditana e foi bautizado como 'Míster Proper' (o 'Don Limpio' de antaño). Xogou tamén no Tenerife e no Albacete.

¿Por qué se lle recorda?: Por suposto, polo seu singular aspecto e a sua simpatía. Pero a nivel futbolístico, por ser un dos compoñentes do Tenerife que, na última xornada da tempada 92/93, arrebatou o Real Madrid a sua segunda liga consecutiva no Heliodoro Rodríguez López. Dertycia meteu un dos goles.

¿Qué foi del?: Cando xa tiña unha lixeira pelusiña sobre a cabeza, na tempada 95/96, Dertycia volveu o seu país. Xogou tres tempadas en Talleres. Despois, outra no Instituto e outra máis no General Paz Juniors, todos eles equipos da sua cidade natal, Córdoba. En 2001 estivo enrolado no Temuco de Chile e ése mesmo ano, no Sport Coopsol de Perú. Segundo a web italiana Tutto Mercato, despois da sua aventura peruana, en 2003, regresou a Córdoba para xogar de novo no General Paz Juniors, que estaba na terceira división arxentina. Pronto lle encargaron a tarefa de ser adestrador-xogador e pouco despois colgou as botas para sempre para adicarse a ser técnico.

¿Sabías qué...?: A finais dos 80, como xogador da Fiorentina italiana, Dertycia sufriu unha grave lesión que lle provocou unha alopecia nerviosa. Ata ese momento, 'Míster Proper' lucía unha esplendorosa melena.

Biografía, palmarés, estatísticas: Naceu en Córdoba (de Arxentina) un tres de marzo de 1965, Dertycia chegou o lexendario Argentinos Juniors en 1985. Dous anos despois, marchou a Italia para fichar pola Fiorentina, onde coincidiu con Roberto Baggio. No 89 chega o Cádiz. En 21 partidos meteu 6 goles e so estivo un ano cos do Carranza. O ano seguinte cambiu Cádiz por Tenerife. Alí xogou tres temporadas, da 91/92 a 93/94. En 91 partidos meteu 27 goles. Foi a época na que media España se encariñou co xogador e cando o Día Después sacaba todas as semanas a progresión do renacemento capilar de Dertycia. Na 94/95 volveu a facer as maletas e fichou polo Albacete Balompé (que estaba en Primeira). Os seus números, seis goles en 26 partidos. Despois foi a Perú.

PD: En Córdoba, Arxentina, é coñecido co mote de "Cocayo", esta vivindo nun pequeno pobo das serras de Córdoba, chamado San Antonio de Arredondo, que se atopa a 45 kms da cidade capital. Ademais fundou unha ONG "Fundacion Córdoba Futbol". Espero que sexa do voso interés.
Non vos olvidedes un cántico que foi un buque insignia alá no estadio onde lle tocase xogar a Dertycia e era así co ritmo de guantanamera "cortate el pelo,Dertycia cortate el pelo,Dertycia cortate el peeelo,cortate el peeelo..." ou o tamén coñecido "Peinate a ralla,Dertycia peinate a ralla..."

Dertycia participou naquel famoso Cadiz 4 - Barsa 0 que propiciou a permanencia do Cadiz.

Dese Tenerife que lle cerrou a boca o Madrid, aparte de Dertycia aparecian xogadores como Julio Llorente, Antonio Mata, Sebastian Cruzado "Chano", Chemo del Solar...

En Tenerife segue habendo unha peña co seu nome que acude os domingos ó Heliodoro coa súa pancarta.

O arxentino dabao todo no campo e unha vez que se puxo a tono fisicamente era unha pesadilla para as defensas rivais. Contaxiaba a todos co seu carácter e tiña olfato de gol. No partido que falaba da goleada do Cadiz ao Barça de Cruyff, Dertycia meteu un gol salindo coa pelota de campo propio flechado como un obús ata a porteria de Zubi e deixando polo camiño no chan a Koeman, aquela tarde o Cádiz gañou 4-0. Dertycia fora vital para a permanencia ese ano en primeira. Un gran fichaxe da man de Irigoyen e un gran xogador como desmostrou despois en Tenerife.

Nesa tempada da permanencia do Cadiz tiña un gran equipo co propio Dertycia, Pepe Szendrei, Carmelo, Oliva, Juan José, Pepe Mejias, Quevedo, Kiko, Raúl Procopio....e no banquiño primeiro Veira e logo Ramón Blanco.
Fai alguns anos, cando o Tenerife xa militaba en segunda, Dertycia, volveu a aparecer en escea, viña flaco e en forma, e quixo entrar a formar parte do equipo, ofreceuse en varios medios e incluso creo que chegou a traballar co equipo, pero finalmente o corpo técnico decidiu que mellor non fichalo, unha pena en realidade, porque ía ser unha boa inxección de moral.