GORDILLO

Hoxe veño da man dun futbolista que ten un aura especial. Tratase dun deses xogadores que calan fondo nos afeccionados durante anos. Fixo na selección e en dous dos máis grandes equipos de España, o héroe do que vos vou a falar neste post representa a toda unha xeración de futbolistas españois que, aínda sen gañar ningún título a nivel internacional de relumbrón, sí souberon aunar calidade e garra a raudales. O protagonista de hoxe é nada menos que Rafael Gordillo.

¿Quén era?: Un defensa español dos 80 e principios dos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o lateral esquerdo titular de Real Betis, Real Madrid e selección española durante moitos anos, ademáis de estar considerado como unha das máis grandes lendas do beticismo.

¿Qué foi del?: Retirouse do fútbol fai 14 anos nas filas do Écixa Balompé. Segue neste equipo, onde actualmente desempeña as tarefas de vicepresidente deportivo.

¿Sabías qué...?: A sua marca máis característica foi levar as medias baixadas ata o tobillo, sen espinilleras.
- Formou parte do lexendario equipo español que venceu a Malta por 12 a 1, fai agora 26 anos.
- Aínda que naceu en Almendralexo (Badaxoz), seus pais eran sevillanos e a cidade hispalense chegou con apenas meses de idade.

- O Barcelona interesouse polo seu fichaxe cando empezou a despuntar no Betis.
- Debutou co Madrid diante do Betis, e no Villamarín.
- Debutou con España en 1978 nun partido no Molinón ante Noruega.
- Compartiu vestiario coa Quinta do Buitre e con lexendarios como Camacho ou Juanito.
- Preguntado fai pouco qué cambiaría do Betis, dixo que "o que manda".
- A principios do ano 2008 publicouse que Gordillo estaba interesado en comprar o Xerez Deportivo.
- Fai dous anos, con motivo do enfrontamento en Copa entre o Madrid e Écixa, Gordillo recibiu un homenaxe por parte da presidencia do clube branco.

Biografía, palmarés, estatísticas: Rafael Gordillo Vázquez naceu en Almendralexo, Badaxoz, o 24 de febreiro de 1957. Empezou a xogar no Unidade, equipo do seu barrio (o Polígono de San Pablo). En 1976 debutou co Betis e alí permaneceu ata 1985, ano no que fichou polo Madrid. Como branco estivo ata 1992, cando regresou a Heliópolis para xogar tres tempadas máis como verdiblanco. En 1995 fichou polo Écixa, onde se retirou un ano máis tarde. No seu palmarés destacan catro Ligas, duas Copas do Rei, tres Supercopas de España e unha Copa da UEFA. Coa selección xogou a nada despreciable cifra de 75 partidos e meteu tres goles.

PD: Era un xogador con gran recorrido, non sabias se estaba de lateral ou de extremo, foi o comezo da saga de laterales largos como Cafú ou Roberto Carlos. Para moitos béticos aínda hoxe en día segue sendo o mellor xogador da súa historia. Gordillo meteu o gol número 13 do España - Malta, aínda que foi anulado.

No Real Madrid, Gordillo xogaba de extremo esquerdo, xa que o lateral ocupabao o ex-seleccionador José Antonio Camacho. O seu posto real era de "carrilero".

No ano 1988, Ruud Gullit foi nomeado balón de ouro e o holandés dixo que para el o mellor xogador de europa era Rafael Gordillo, non él.

LIAÑO

Seguimos co Superdepor e facemolo da man dun dos seus pilares, nada menos que o porteiro. Un caso curioso, ademáis, porque habendo demostrado como o fixo as suas cualidades, non deu o salto a un equipo máis grande (quizáis porque o Depor da sua época xa o era) nin tampouco tivo renome internacional. En calquera caso, é un histórico do noso campionato e merece con creces estar aquí. É Paco Liaño.

¿Quén era?: Un porteiro español dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o porteiro do xa lexendario Superdepor que maravillou a toda España na primeira metade dos 90, así como de ser o porteiro que gañou o Trofeo Zamora con mellor promedio de goles encaixados, na tempada 93-94, con so 18 goles encaixados en 38 partidos (unha media de 0,47 goles por encontro).

¿Qué foi del?: Retirouse no 1998, nas filas do Sporting de Xixón. Despois desa experiencia, agora é entrenador de porteiros no seu Santander natal, na escola de Goyo Zamoruca, ademáis de ser comentarista colaborador con alguns medios de comunicación, como Telecinco.

¿Sabías qué...?: Quedou as portas de ser campión de Liga. Era o porteiro do Deportivo coa famosa Liga do penalti de Djukic.
- Dous anos despois da sua retirada, o Depor conseguiu por fin o título de Liga. O porteiro era o camerunés Jacques Songo'o.
- Logrou dous Zamoras consecutivos.
- Cando fichou polo Depor, en 1991, o equipo coruñés estaba recén ascendido a Primeira e el acababa de proclamarse Zamora de Segunda co Sestao.
- Xogou en equipos das catro comunidades españolas bañadas polo Cantábrico.
- Estivo moi cerca de fichar polo Real Murcia ese veran.
- Sobre o penalti de Djukic dixo: "Recordo que non o quería ver. O final fixeno e leveime a mesma decepción que todos". Preguntado pola famosa polémica sobre se ese día, Bebeto non quixo tirar a pena máxima, dixo: "Que ninguen diga que Bebeto se raxou, porque o encargado de lanzalos era Donato, que nese momento non estaba no campo. Bebeto empezou tirando os penaltis pero fallou catro dos cinco penaltis que lanzou e deixou de tiralos. Curiosamente o mesmo Donato había fallado duas xornadas antes un penalti en Pamplona que tamén nos daría a Liga. Ninguen pode botarlle a culpa a Djukic de nada daquelo".
- Foi seguidor de Zubizarreta.
- Como vos dicía na introducción, Paco Liaño non chegou nunca a ser internacional. Pero el considera que "merecín ir o mundial de Estados Unidos (1994). Ese foi o ano no que gañei o Zamora do récord e case a Liga e doeume un pouco". (foron Zubizarreta, por suposto, Cañizares e ... Lopetegui)
- Na tempada do seu lexendario Zamora, xogou todos os minutos do campionato e non recibiu ningun cartón.
- Segundo comentan no blog "Yo jugué en el Sporting", Liaño sufriu unha polidiscopatía cervical que o obligou a retirarse.
- Na mesma entrada adicada a Liaño, contase que no seu primeiro ano estivo a sombra do mítico Juan Carlos Ablanedo. Unha das poucas ocasions que tivo de xogar foi a segunda parte dun Zaragoza-Sporting. No descanso o marcador era de 3-0 a favor dos maños e o míster asturiano, Benito Floro, dixolle a Ablanedo: "Comechete os tres goles. Decidelle a Liaño que quente". O resultado final foi 5-0.

Biografía, palmarés, estatísticas: Francisco Liaño Fernández naceu en Santander o 16 de novembro de 1964. Comezou a sua carreira deportiva no Racing de Santander en 1984. Na sua terra permaneceu ata 1990, que foi cando emigrou a un histórico como o Sestao. Tras unha espectacular tempada na que acabou como Zamora de Segunda, fichou polo Deportivo da Coruña, o equipo que o encumbrou. Tras cinco anos de éxitos, en 1996 fichou polo Sporting de Xixón, onde tras duas tempadas retirouse. No seu palmarés destacan os dous Zamoras de Primeira e un de Segunda, a Copa do Rei do 95 e a Supercopa dese mesmo ano.

PD: Na tempada do récord (18 goles en 38 partidos) hai que ter en conta que nun partido recibiu 3, Barcelona 3-0 Deportivo, entón a marca pódese cosiderar como 15 goles en 37 partidos. Aí é nada!.

KARANKA

Volvo presentarvos no blog un ex xogador do Real Madrid. Este é un dos da mellor época recente do clube branco, na que como antaño, volveron reinar en Europa. Sen facer ruido, estivo un lustro no clube de Chamartín, un lustro de grandes éxitos, que o converteron nun xogador moi coñecido dentro e fora de España. É un futbolista que se retirou fai pouco. Sen máis dilación, pasovos a falar de Aitor Karanka.

¿Quén era?: Un defensa español que destacou nos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por formar parte do Madrid que conseguiu gañar tres Ligas de Campións (a séptima, a oitava e a novena).

¿Qué foi del?: Retirouse no 2006 nas filas do Colorado Rapids da MLS. Na actualidade é o seleccionador español sub-16.

¿Sabías qué...?: Seu irman David é tamén futbolista, pero o contrario que Aitor, é dianteiro. Xogou no Murcia ou no Sporting de Xixón e agora xoga no Sant Andreu.
- So xogou un partido coa selección española. Foi en abril de 1995 ante Armenia, en Erevan (Armenia 0-2 España).
- Xogou seis partidos coa selección de Euskadi.
- Saiu da canteira de Lezama. Debutou no primeiro equipo xunto a Julen Guerrero (que é case da sua quinta).

- Cando chegou a Colorado, a Euskal Etxea ou casa rexional vasca de Colorado brindoulle unha calurosa benvida. No seu partido de debut ondearon as ikurriñas.
- Das tres finais de Champions que conseguiu o Madrid na sua época, so xogou na de 2000 (contra o Valencia). Na de 2002 (contra o Bayer Leverkusen) estivo convocado pero non xogou. Na de 1998 non foi convocado.
- O pouco de chegar o Madrid detectouselle un problema cardíaco que o mantivo alonxado dos terreos de xogo.
- O primeiro equipo do Athletic subiuno o alemán Jupp Heynckes. Cinco anos despois, chegou o Madrid da man do propio Heynckes.
- So meteu catro goles en Primeira División, os catro co Athletic.
- Competiu por España na Olimpiada de Atlanta 96.

Biografía, palmarés, estatísticas: Aitor Karanka de la Hoz naceu en Vitoria o 18 de setembro de 1973. Nos seus comenzos xogou no Corazonistas e no Alavés, ata que se incorporou a disciplina do Athletic de Bilbao. Debutou en 1992 no primeiro equipo, ata 1997, cando fichou polo Madrid. En 2002 regresou o Athletic e no 2006 emigrou a Estados Unidos e ese mesmo ano retirouse. O seu palmarés é excelente. Ten unha Liga española, duas Supercopas de España, tres Ligas de Campións, unha Intercontinental e unha Supercopa de Europa. Coa selección, como vos dicía, xogou un so partido.

DONATO

O futbolista que vos traio hoxe é un dos máis entrañables xogadores que pasaron pola liga española. Un deses que se fan querer polas afeccions, polos compañeiros e polos contrincantes polas suas boas formas. Sempre cunha sorrisa na cara, hoxe traiovos a Donato Gama Da Silva.

¿Quén era?: Un futbolista hispano-brasileiro dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Pola sua lonxevidade como futbolista, pois retirouse os 41 anos, polo seu bo humor e, sobre todo, por aquel famosísimo anuncio do libro de autoaxuda Forza para vivir.

¿Qué foi del?: Trala sua retirada, en 2003, adicase a ser ministro da Igrexa Universal do Reino de Dios (onde os membros deportistas son chamados Atletas de Cristo, como Kaká ou Baltazar). Está traballando para abrir unha escola de fútbol para nenos en Brasil e colaborar co Deportivo da Coruña.

¿Sabías qué...?: Se nacionalizou español e debutó coa absoluta no 94, na clasificación para a Eurocopa do 96.
- O día do seu estreno, en Sevilla ante Dinamarca, marcou un gol. Marcaría outros dous máis con España.

- De pequeno vendeu paraugas en Río de Xaneiro e de xove foi cerralleiro.
- Era coñecido como o Avo nos seus últimos anos de carreira.
- No seu primeiro pasaporte español houbo un erro coa fecha do seu nacemento. En vez de nado no 62, o pasaporte decia que nacera no 52, polo que houbo certa polémica sobre a sua idade.
- Foi o segundo xogador máis vello que xogou na Liga Española. Superouno o valencianista Amedeo Carboni.
- Nalguns campos de fútbol cantabanlle con sorna "Donato dame forza, forza pa vivir".

Biografía, palmarés, estatísticas: Donato Gama da Silva naceu en Río de Xaneiro, Brasil, un 30 de decembro de 1962. Comezou a xogar no Vasco de Gama en 1980. No 88 chegou a España, as filas do Atlético de Madrid, onde estivo catro anos nos que gañou duas Copas do Rei. En 1992 marchou o SuperDepor e alí permaneceu 11 anos. Cos galegos gañou duas Copas do Rei, unha Liga e tres Supercopas de España. Coa Selección Española xogou 12 partidos.

PD: Donato é membro dunha Igrexa Evanxélica Bautista na Coruña. É dicir, a Igrexa de Martin Luther King e o ex-presidente e premio nobel Jimmy Carter, entre outras personalidades ilustres. Baltazar e Michael Chang, quen tamén son cristianos evanxélicos ou "protestantes". A Igrexa Universal do Reino de Dios en cambio, moi extendida en Brasil, é un movemento sincretista, autóctono e de recente creación, que non está vinculado os movementos cristianos históricos. Tampouco ten nada que ver con este movemento a organización "Atletas de Cristo", que é unha entidade evanxélica-protestante ben recoñecida en Brasil e moitos outros países pola sua labor de asistencia espiritual os deportistas de élite. Tal é o caso de Donato, Baltazar, Kaká e outros moitos.

Na actualidade, ademáis de formar parte do equipo de veteranos do Depor, e da selección española de fútbol-praia, Donato pasa as suas horas xogando o Golf, desfrutando da sua familia, e ocupado en distintos negocios.

Foi o primeiro xogador negro da historia da selección española en xogar. Nos anos 60 houbo un que estivo convocado nalguns partidos pero non chegou a debutar, o guineano Miguelito Jones (ollo, pronúnciese como sona en galego, non "Yons" como se diría en inglés). Aínda que curiosísimo, sen embargo sí se lle pode considerar campión de Europa en España 64, porque estivo convocado nalgun dos partidos desa Eurocopa.

CHRISTIANSEN

Thomas Christiansen retirouse da élite fai moi pouquiño, pero como o fixo lonxe de España e con pouco ruido, merece o seu sitio neste blog.

¿Quén era?: Thomas Christiansen era un futbolista hispano-danés que xogou no FC Barcelona a principios dos 90 e que despois xogou por diversos equipos españois. Chegou a ser internacional absoluto con España.

¿Por qué se lle recorda?: Por debutar coa selección española absoluta, da man de Javier Clemente, sen nin sequera debutar co primeiro equipo do Barça. Xogou dous partidos coa Roja e meteu un gol.

¿Qué foi del?: En 2000 foise a Grecia para fichar polo Panionios, pero moi pronto volveu a Dinamarca para enrolarse no Herfølge BK, sen destacar de todo. O clube alemán VfB Bochum fichouno. No seu segundo ano alí meteu 17 goles. A gloria chegoulle na tempada 2002-2003, xa que con 21 goles, converteuse no pichichi da Liga alemana, empatado co brasileiro Giovane Elber, do Bayern de Munich. Esta fazaña fixoo fichar polo Hannover 96. Deronlle o 9, pero non puido igualar os seus rexistros. En 55 partidos meteu 12 goles ata que as lesions (unha operación de tobillo e a tibia dereita rota duas veces) acabaron coa sua carreira. O ano pasado, o Hannover decidiu non renovalo e el, colgar as botas.

¿Sabías qué...?: Sua nai, madrileña, non lle deixou viaxar a España a finais dos 80 para facer unha proba co Real Madrid.
- No Barça coincidiu con dous daneses: un tal Michael Laudrup e outro sub'21, Ronnie Ekelund.
- No ocaso da sua carreira xogou en Alemaña, no Bochum, onde conseguiu ser pichichi da Bundesliga.
- Crese que foi convocado tan pronto pola selección española para evitar que a danesa o convocara e perder así a unha posible estrela.

Biografía, palmarés, estatísticas: Thomas Christiansen Tarín naceu en Copenhague, Dinamarca, un 11 de marzo de 1973. Seu pai é danés pero a sua nai española, de Madrid. Empezou a xogar no Avedøre IF. Cando tiña 15 fichou polo equipo máis grande de Dinamarca, o Brøndby. En 1991 fichou polo Barça para xogar no filial, con 18 anos. Debutou coa sub'21 no 92 nun partido contra Alemaña e fixo un gol. Debutou coa absoluta contra México nas Palmas (27-Xaneiro-93). Clemente convocouno unha segunda vez, para un partido clasificatorio para o Mundial USA'94 contra Lituania, en Sevilla, un 24 de febreiro del 93. Meteu un gol. A tempada seguinte (1993), o Barça cedeuno o Sporting de Xixón. Tivo a mala sorte de lesionarse e completou 10 partidos con catro goles. A seguinte cesión levouno a Osasuna. Os seus números, 14 partidos, un gol. A seguinte tempada (94/95) foi de novo cedido o Racing de Santander. Empezou ben cos do Sardinero e volveu a ser convocado pola Selección, pero lesionouse e non puido xogar. Alí completou 15 partidos e meteu un gol. O Barça quixoo vender o Manchester City de Inglaterra. Pero el quería quedarse en España e fichou polo Real Oviedo. En duas tempadas alí xogou 50 partidos e meteu 5 goles. O Oviedo vendeuno a un Vilarreal que aspiraba a subir a Primeira e conseguiuno. O balance, 5 goles en 22 partidos. Tras iso, volveu a Segunda para xogar co Tarrassa, pero nin debutou. Logo, emigrou de España.

PD: Un verdadeiro trotamundos do fútbol este Christiansen, un dos poucos, atreveriame a dicir que o único xogador que foi cedido tres anos seguidos a tres equipos distintos da Liga Española.

Xogou en F.C. Barcelona, Sporting de Xixón, Rácing de Santander, Atlético Osasuna, Real Oviedo, Villarreal e Terrasa. Por outro lado, a min sempre me tocaba o cromo de Christiansen, un tipo que me caia simpático por certo. Foi pichichi da Bundesliga con 30 anos, tardío éxito cando apuntaba a estrela con 18 anos no F.C. Barcelona.

JULEN GUERRERO

Esta rematando a Liga e por iso, e como é a primeira vez que coincide a existencia deste blog co remate da competición das estrelas, vou a ir sacando futbolistas de todos os equipos de Primeira División que me sexa posible. Vou arrancar co Athletic de Bilbao, o clásico entre os clásicos, e cun futbolista que a pesares de ser dos recientes é, ademáis, o mellor xogador dos vizcaínos nos últimos anos. É Julen Guerrero.

¿Quén era?: Un xogador español dos 90 e desta década.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o auténtico líder do Athletic durante máis de dez anos, por ser un fixo na selección española e por ser, na sua época, o xogador español máis cotizado no mundo.

¿Qué foi del?: Retirouse, como sabedes, fai xa dous anos. A verdade é que non para. Tras ser responsable dos xuvenis do Athletic durante uns anos e ser columnista de 20 Minutos e comentarista de Televisión Española, agora fai o mesmo na web de Eurosport. Julen, que xoga tamén o pádel, ten un restaurante co seu nome en Zamudio e está totalmente integrado na Liga de fútbol indoor, que tantos prestixiosos ex xogadores ten. Ademáis de co Athletic, Julen xoga coa selección española, coa que o pasado mes de xuño se proclamou campión de Europa, igualando a selección absoluta. Por se fose pouco, manten convenientemente actualizada a sua web, que inclue un diario-blog no que fala das suas actividades e da actualidade do seu clube de sempre.

¿Sabías qué...?: Seu irman José Félix tamén xogou en Primeira División, no Athletic e no Racing de Santander. Durante a sua carreira vinculouselle o Barcelona, o Real Madrid, o Atlético de Madrid, Juventus, Lazio e Manchester United, aínda que Julen foi sempre fiel o Athletic. Moitos expertos consideran que esa decisión de non abandonar San Mamés impediulle destacar aínda máis como futbolista.
- Javier Clemente foi quen lle fixo debutar coa selección nacional, cando so contaba 19 anos. No Athletic, foi Jupp Heynckes quen o subiu o primeiro equipo.
- Participou en dous Mundiais e duas Eurocopas, sempre co número 8 a espalda, o mesmo número que levaba no Athletic.
- Foi un dos futbolistas da sua época con máis éxito entre as mulleres.
- Toca o piano e colecciona camisetas de fútbol.
- Xogou varias ocasions coa selección de Euskadi.
- Estudiou periodismo (supoño que mal aconsellado, jajaja).
- O equipo o que máis veces marcou goles foi o Sporting de Xixón (9). O Madrid so lle puido facer un e o Barça, tres.
- O día que anunciou a sua retirada, ante os medios de comunicación, chorou amargamente.

Biografía, palmarés, estatísticas: Julen Guerrero López naceu en Portugalete, Viscaia, o 7 de xaneiro de 1974. Entrou no Athletic os 8 anos. Tras pasar polas diferentes categorías do Clube, debutou en Primeira con 18 anos. Retirouse os 32 anos, en 2006. Aínda que non conseguiu ningún título de importancia, acumulou 372 partidos co Athletic, nos que marcou 101 goles. Con España xogou 41 partidos e meteu 13 goles.

PD: Foi unha lastima como rematou os seus dias en Primeira Division, é unha lastima que un xogador como el, estivera xornada tras xornada no banquiño. Julen mereceu moito mais do que tivo, para min equivocouse en seguir en Bilbao, o seu xogo non creceu, e os cambios de entrenadores so o perxudicaron.
De todas maneiras o seu xogo limpo, a sua clase e o seu amor a unhas cores, fan que un o recorde sempre como unha gran persoa.

Por outra banda, outras opinions din del que é un claro exemplo de bo xogador pero sobrevalorado. Moita xente cre que se houbera estado no Madrid, Barcelona ou algún equipo potente europeo houbese fracasado estrepitosamente. Comparan a Julen con outro caso español como o de Mendieta. Moitas veces os xogadores consideramolos mellores do que son porque os vemos cercanos, nunca nos chamarían a atención noutros equipos. Aínda así non creo que fose o caso de Julen. Mendieta, na miña opinion, non chegaba a altura de Julen.

Julen preferiu "sacrificar" a sua carreira deportiva a abandoar o equipo da sua vida, e eso, queiras que non, tamén se valora.

Rumorease que Julen Guerrero non saiu de Bilbao porque foi amenazado pola esquerda aberchale.
Recordo un premio que lle deron por ser o xogador de primeira o que non lle mostraran nunca unha cartulina vermella, e xusto no partido no cal lle deron o merecido premio, expulsarono.

CALDERÉ

Hoy vouvos traer a outro clásico, clasiquísimo do fútbol español. Formou parte dunha excelente fornada de xogadores españois que luciron un altísimo nivel no Mundial de México de 1986 e que so o porteirazo belga Jean-Marie Pfaff puido deter, e nunca mellor dito. Ilustre xogador culé, o protagonista de hoxe luciu bigote nos campos españois dos 80. É Ramón María Calderé.

¿Quén era?: Un centrocampista español dos 80.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser peza inamovible do Barça dos anos centrais da década dos 80 e un dos heroes españois que destacou no Mundial de México 86.

¿Qué foi del?: Retirouse en 1992, nas filas de todo un clásico da 2ª B, o Sant Andreu. Agora é adestrador e é o míster do Reus, da 3ª División.

¿Sabías qué...?: Empecemos polo final. No pasado play-off de ascenso a 2ª B, o Reus enfrontouse o Sangonera Atlético. Tras unhas decisions polémicas do árbitro e o acabar o partido, Calderé foise a increpar o árbitro. Apareceu un guardia civil a pacificar e... Calderé soltoulle un puñetazo. Foi detido e condenado despois a 2.500 euros por un delito de lesions.
- O seu debut en Liga foi contra o Madrid. O Barça gañou 0-3 e Calderé meteu un gol.
- Debutou coa selección en abril de 1985 en Wrexham, Gales, nun partido que perdeu España 3-0, con dous goles do lexendario Ian Rush.
- A sua actuación máis destacada coa selección foi na fase de grupos de México 86, ante Arxelia. Gañou 3-0 e Calderé meteu dous goles. O outro foi do xixonés Eloy Olaya. Nunha entrevista no diario Sport de fai uns anos, contaba divertido a seguinte anécdota: "Eu tiña un coche branco inmaculado, ata as rodas eran brancas, e os simpáticos Julio Alberto e Marcos unha maña despois dun entreno, pintaronme a señal da Cruz Vermella na campota en color vermello. Sempre nos gastábamos bromas".
- Preguntado na mesma entrevista polo mellor xogador que viu xamáis, respondeu que "Maradona. Puiden ser compañeiro del e vinlle facer cousas coa pelota que non volvin ver na vida. Coa pelota e con calquera cousa, un pañuelo, unha fruta o que queiras. Disfrutabas entrenando con el. Tamén, por todo o que me axudou, sempre recordaréi a Bernd Schuster".
- A Federación Catalana premiou a Calderé e a Rijkaard o mesmo ano, como adestradores máis destacados dos equipos catalans.
- Tras o segundo partido de México 86, ante Irlanda del Norte, Calderé deu positivo nun control antidoping. Resultou ser un xarabe para a tos.
- Nun partido contra o Atlético de Madrid, golpeou o roxiblanco Pedraza.
- Como adestrador consideraselle un excelente motivador. Cando era o míster do Badalona, mentres daba as suas charlas no vestiario, na pizarra había frases escritas como "Fé, ilusión, humildade e compañeirismo = equipo gañador" ou "Ninguen é máis nin menos que ninguen".

Biografía, palmarés, estatísticas: Ramón María Calderé Rey naceu o 16 de xaneiro de 1959 en Vila-Rodona, Tarragona. Con 20 anos, en 1979, debutou co Barça Atlétic. Tras unha cesión o Valladolid na tempada 80-81, pasou o primeiro equipo do Barça en 1984 e non o deixou ata 1988, cando fichou polo Betis. En Sevilla estivo dous anos. Os seus últimos dous anos pasounos no Sant Andreu. No seu palmarés destacan unha Liga, unha Copa, unha Supercopa e unha extinta Copa da Liga. Coa selección xogou 18 partidos e meteu 7 goles.

ENGONGA

Volvemos os clásicos da Liga española. Facemolo da man dun futbolista singular que ademáis pasou por un bo puñado de equipos dos chamados históricos e por enriba foi internacional coa nosa selección. Estou seguro de que recordaredes con meridiana claridade o look deste futbolista e a época na que destacou. Seguimos así coa serie de posts adicados a xogadores da nosa Liga. En definitiva, vouvos a falar dun clásico do noso campionato como Vicente Engonga.

¿Quén era?: Un futbolista hispano-guineano dos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un destacado xogador de equipos tan importantes como o Celta, o Valencia, o Mallorca ou o Valladolid e por ser internacional. E tamén, por suposto, polo seu curradísimo peinado, que foi acortando conforme avanzou a sua carreira.

¿Qué foi del?: Retirouse en Inglaterra, nas filas do Coventry City, en 2003. Na actualidade e tras pasar polos banquiños do filial e do xuvenil do Real Mallorca, é o seleccionador nacional de Guinea Ecuatorial, o seu país de orixe. Sustituiu no cargo o seu irman Óscar.

¿Sabías qué...?: Seu pai era futbolista. Aínda que Vicente naceu en Barcelona, criouse en Cantabria, onde seu pai xogaba (no Raio Cantabria e na Ximnástica de Torrelavega). De feito, o seu primeiro equipo foi a Ximnástica.
- Os seus irmans menores, Óscar e Julio, tamén foron futbolistas.
- Debutou coa selección española o 23 de setembro do 98, nun amigable España-Rusia no que gañou España 1-0 e que se disputou nos Cármenes de Granada.
- Non debutou en Primeira ata os 26 anos.
- Chegou a xogar a Eurocopa do ano 2000, disputada en Bélxica e Holanda. Un partido contra Eslovenia, desta competición, foi o seu último partido como internacional. O seu único gol coa Roja foi nun partido disputado no Olímpico da Cartuja, en maio do 99, ante Croacia. Gañou España 3-1. O de Engonga foi o 1-1 (o primeiro gol meteuno Suker). Ese día, ademáis, debutou como internacional Guti.
- A pesares de ser catalán e de orixe guineano, chegou a xogar coa selección autonómica de Cantabria.
- Os seus dous últimos equipos eran de Segunda, o Oviedo en España e o Coventry en Inglaterra.
- Debutou en Primeira da man do adestrador colombiano Pacho Maturana, que entrenaba enton o Valladolid.
- Foi o primeiro xogador do Maiorca en meter un gol en Liga de Campions. Foi un penalti que lle fixo o Arsenal.
- Chegou o Maiorca xunto a outros cinco descartados do Valencia.

Biografía, palmarés, estatísticas: Vicente Engonga Maté naceu en Barcelona o 20 de outubro de 1965. Debutou como profesional na Ximnástica de Torrelavega en 1984. En 1986 foise a Baleares para xogar no Sporting Mahonés. Deu o salto a Primeira en 1991, co Valladolid. Un ano despois foise o Celta, onde estivo ata 1994, cando se foi o Valencia. En 1997 regresou a Baleares para fichar polo Maiorca. En 2002 foise o Oviedo, onde pasou unha fugaz tempada, e logo o Coventry City inglés, onde se retirou en 2003. No seu palmarés destaca a Supercopa de España de 1998.

PD: Aparte dos seus irmans Julio e Óscar, tamén xogou outro irman chamado Rafael, que xogou varias tempadas no Tropezón de Tanos.

A marcha de Engonga o Maiorca coincidiu coa de outros xogadores do Valencia: Romero, Iván Campo, Eskurza, Moya e Pepe Gálvez. Valdano non contaba con ningun deles -nin con outros moitos como José Ignacio, Poyatos, Patxi Ferreira ou Karpin- e remodelou por completo o equipo, fichando a Del Solar, Carboni, Anglomá, Milla, Saib, Marcelinho Carioca, Morigi, Djukic ou Gerard, e repescando a Romario, que se fora meses antes polo lío aquel con Luis Aragonés de "míreme a los ojitos". O curioso da historia é que Valdano so aguantou dous meses no banquiño do Valencia, que o final, con Raineri, acabou noveno, mentres que o Maiorca foi quinto e xogou a final da Copa do Rey.

BUSQUETS

Hoxe propuxenme sacar a un dos inolvidables do Barça de Cruyff, o porteiro Carles Busquets. Eu xa o tiña previsto. E é que este é un deses deportistas inolvidables.

¿Quén era?: Foi porteiro do Barcelona entre 1988 e 1998.

¿Por qué se lle recorda?: Porque sempre levaba pantalón largo e porque tiña colgado o sambenito de ser un porteiro inseguro e fallón.

¿Qué foi del?: Retirouse nas filas da UE Lleida en 2003. Agora é o entrenador de porteiros do Barça B.

¿Sabías qué...?: O seu fillo, Sergio, xoga no Barcelona este ano con notable éxito.
- Circulaban numerosas lendas urbanas acerca da costume de Busquets de levar pantalón largo. Entre as máis comentadas, que tiña unha tatuaxe que quería ocultar e que tiña unha espantosa cicatriz (ou queimadura, segundo a versión).
- Chamabanlle 'Busi'. Os seus detractores, 'Porteiro de balonman'.
- En 1995, Cruyff e Rexach conminaronlle a que falara máis en catalán.
- O ano pasado, Busquets estivo de entrenador de porteiros do primeiro equipo, xa que Juan Carlos Unzué (o titular) estaba nun curso de entrenadores.

- Víctor Valdés dixo, en referencia a Busquets fillo: "É un gran xogador. Igual que o seu pai, que tamén foi un gran porteiro que marcou época".

- Outra historia pouco clara acerca de Busquets e a famosísima anécdota do porteiro e a plancha. Para xustificar unha baixa de 'Busi', o Barça explicou que sufrira un accidente doméstico, o coller unha plancha quente que ia caer sobre o seu fillo e queimarse as mans.

Biografía, palmarés, estatísticas: Carles Busquets Barroso naceu en Badia do Vallès, Barcelona, o 19 de xullo de 1967. Despois de dous anos no Barça B, pasou o primeiro equipo de 1990 a 1999 (xogou 79 partidos). Logo marchou o Lleida, ata a sua retirada,

en 2003. O seu palmarés está moi pero que moi ben: Unha Copa de Europa, seis Ligas, duas Copas do Rei, unha Recopa, duas Supercopas de Europa e catro Supercopas de España.

PD: Qué grande era Busi. Podese dar unha referencia a sua sangre fría a hora de regatear o dianteiro que o presiona, fixoo un par de veces. Tiña máis habilidade que Ronaldinho nos seus tempos e máis sangre fría que Romario. Aínda que o corazón dos barcelonistas nunca se llo perdoarían. Esperemos que pronto poida aparecer a historia de Angoy porque tamen merece un post neste blog. A verdade é que o pobre home tiña fama de facer unhas cantadas increíbles, aínda que creo que todos recordarán que era un gran porteiro 'por abaixo e cos pes'.

Despois de Busi pasaron outros gardamentas con non moi bo recordo por Barcelon como Vitor Baia, Ruud Hesp, Richard Dutruel, Bonano, o alemán Enke ou Rustu Recber.

Falabase moito do gran equipo que tiña Cruyff no Barcelona e do malo do filial con Escaich, o seu fillo Jordi, Korneyev, a parella de porteiros Busquets e Angoy, Sanchez Jara... Vaia, nada de futbolistas a escala clase mundial.

Agora dedicase a xogar na liga indoor de veteranos co FC Barcelona.

Outra anecdota sobre Busquets é a que di que comezou xogando ó futbol - sala de xogador e por iso o seu afán no regate sobre os dianteiros

BUYO

Antes de nada, decirlle a "ovella" que moitas gracias polo comentario e que vou falar hoxe dun da terra (aínda que o peor galeguista, era mais madrileño que galego o tipo), de momento estou poñendo xogadores xa retirados como Buyo e a ver se pronto a Marcos Vales ou a Dani Bouzas. Tamén decirche que non e facil configurar o "chirimbolo" xa que atopo moi pouca información de xente como Padín, Soto, Maqueda ou José Ramón.

Hoxe aparece outra vella gloria do Madrid. Un dos porteiros con mellores reflexos. Un tipo amado e odiado a partes iguais que marcou toda unha época no Bernabéu e que, quizás, non tivo o recoñecemento necesario na selección española, probablemente a sua espiña cravada. Cómo non, estouvos falando de Francisco "Paco" Buyo.

¿Quén era?: Un porteiro galego dos 70, os 80 e os 90.
¿Por qué se lle recorda?: Por ser o eterno porteiro do Madrid durante máis dunha década (dende mediados dos 80 a case finais dos 90), ser considerado un dos mellores porteiros de Europa e ter un palmarés envidiable, que logo veremos máis en profundidade.

¿Qué foi del?: Retirouse do fútbol en 1997, nas filas do seu Real Madrid, aínda que tamén xoga co Madrid de veteranos na Liga Indoor. Na actualidade traballa como comentarista para a cadena qatarí Al Jazeera (si, si, Qatar, flipante...) e ademáis, ten un blog en El País. A nivel privado, ten unha empresa de instalación de césped artificial.

¿Sabías qué...?: Gañou o trofeo Zamora en duas ocasions (1988 e 1992).
- Sempre se dixo que tiña un asombroso parecido co actor Arnold Schwarzenegger.
- O gran 'pero' da sua carreira foi a sua presencia na selección española. So xogou sete partidos como internacional, xa que Zubizarreta cerroulle as portas durante anos. De feito, non iba nin convocado (en Italia 90, por exemplo, xunto a Zubi os porteiros eran Ochotorena e Ablanedo). Para moitos medios de comunicación e para moitos afeccionados, foi unha das maiores inxusticias do fútbol español. Ademáis, Buyo non oculta a sua frustración. Nunha entrevista reciente, o gardameta galego declaraba: "Opino, con todo o respeto do mundo, que non era lóxico que sendo o porteiro menos goleado e campeón durante cinco temporadas non tivese oportunidades. Era unha decisión caprichosa e inaceptable por parte dalgún seleccionador, pero polo menos quedame o recoñecemento da prensa e público e o poder formar parte do equipo subcampeón de Europa no 84". Outro consuelo que non cita Buyo é o de ser o porteiro da selección española no que probablemente sexa o seu partido máis lexendario, o 12-1 a Malta (o día 21 de decembro cumplironse 25 anos dese partido, disputado no estadio Benito Villamarín de Sevilla).
- O partido de Malta era o debut para Buyo, que por aquel enton xogaba no Sevilla FC.
- O seu forte carácter convertiuno nun ídolo para a afección madridista e nun dos xogadores máis odiados para outras (de feito a min non me cae nada ben), sobre todo para a do Atlético de Madrid e a do Osasuna.
- O partido (e a liga) que o Madrid perdeu en Tenerife en 1992 é un dos momentos máis escuros da carreira de Buyo, xa que a sua actuación foi desafortunada.
- Asegura que o porteiro que máis lle impresionou na sua carreira é Luis Miguel Arkonada.
- Os madridistas recordan que o mellor partido de Buyo co Madrid foi no partido de volta de oitavos de final da Copa de Europa de 1987, contra a Juventus. Na ida, os brancos gañaran 1-0 á Vecchia Signora en Chamartín, e na volta, a Juve de Platini gañou 1-0. Na tanda de penalties, Buyo parou tres.
- É o terceiro xogador con máis partidos xogados na Liga (542), por detrás de Zubizarreta e Eusebio.
- O seu sucesor na portería do Madrid foi o alemán Bodo Illgner.

Biografía, palmarés, estatísticas: Francisco Buyo Sánchez naceu o 13 de xaneiro de 1958 en Betanzos, A Coruña. Os seus primeiros equipos foron o Ural CF (fundado por Augusto César Lendoiro) e o Betanzos CF. En 1975 xogou no Mallorca. O ano seguinte, fichou polo Deportivo da Coruña, onde estivo ata 1978, ano no que firmou pola SD Huesca. Despois dun ano en Aragón e outro máis no Depor, en 1980 chegou o Sevilla FC, onde permaneceu cinco anos, acadando a internacionalidade. En 1986 e ata a sua retirada xogou no Real Madrid. O seu palmarés é impresionante: Seis Ligas, duas Copas do Rey e tres Supercopas de España. Ademáis, conta con dous trofeos Zamora.

SERGI

Un xogador que foi un fixo na liña defensiva do mellor Barcelona da historia (agás o actual, claro), o Dream Team, que ademáis foi tamén insustituible na selección española e que culminou a sua brillante carreira fichando polo Atlético de Madrid (qué colofón). Adiviñastelo. É Sergi Barjuán.

¿Quén era?: Un defensa español dos 90 e a primeira metade desta década.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o lateral esquerdo titular do Barcelona durante case unha década, formando parte do Dream Team (aínda que chegou o primeiro equipo trala Copa de Europa de Wembley) e por selo tamén da Selección Española.

¿Que foi del?: retirouse do fútbol en 2005, nas filas do Atlético de Madrid. Na actualidade, dirixe un campus de fútbol co seu nome e é xerente dunha empresa de marketing e eventos.

¿Sabías qué...?: É un fanático do motor e participou nalgunhas competicions de turismos.
- Debutou coa selección en febreiro do 94 nun partido internacional amistoso, España-Polonia.

- Ese día meteu un gol. Foi o seu primeiro e último tanto coa Roja, e iso que acumulou 56 entorchados.
- Asegura que o seu peor recordo como futbolista é a final da Champions do 94, na que o Milan derrotou por 4-0 o Barça en Atenas.

- En cambio, recorda con cariño o feito ocorrido catro días antes da final de Atenas, é dicir, o día no que o Barça gañou a Liga gracias o famoso penalty de Djukic.

- Nunha entrevista recente contaba esta anécdota sobre aquel día: "Eu xa estaba no banquillo e pola radio escoito que pitan penalti para o Depor. Todos berramos 'penalti' e o míster [Cruyff] xirouse sen preocuparse e di 'bah, lo falla seguro'".
- A sua empresa tamén ofrece servizos de azafatas. O Barcelona contratounas nalgunha ocasión para algún evento.
- Denunciou por impago o Atlético de Madrid.
- Os seus eternos compañeiros na defensa do Barça foron 'Chapi' Ferrer, Miguel Ángel Nadal e Ronald Koeman.
- É da mesma quinta que o actual entrenador do Barça, Pep Guardiola (colleita do 71).
- Solía levar o dorsal 12.
- Disputou duas Eurocopas (96 e 2000) e dous Mundiais (94 e 98).
- Na sua carreira deportiva como xogador de Primeira División, so meteu seis goles, todos co Barça.
- Na final de Atenas foi sustituido por Quique Estebaranz no minuto 73 (o marcador xa era de 4-0).

Biografía, palmarés, estatísticas: Sergi Barjuán Esclusa naceu en Les Franqueses del Vallès, Barcelona, o día dos Inocentes de 1971. Procedente das categorías inferiores azulgranas, debutou no Barça B en 1990 e no primeiro equipo en 1993. En 2002 deixou o Barça para fichar polo Atlético de Madrid, onde permaneceu tres anos. No seu palmarés destacan tres Ligas, duas Copas e duas Supercopas a nivel nacional, máis unha Recopa e unha Supercopa de Europa.

CEDRÚN

Este post esta dedicado a todo un campión da Recopa, a un xogador carismático, a outro porteiro de raza, a un carismático deportista de pinta inolvidable. Hoxe vouvos traer o que foi durante moitos anos o porteiro do Zaragoza: Andoni Cedrún.

¿Quén era?: Un porteiro da década dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o porteiro titular do Zaragoza durante moitos anos e moitos partidos, entre outros, a famosísima final da Recopa de 1995, en París, na que os maños acabaron co Arsenal

¿Qué fue del?: Retirouse do fútbol en 1997, nas filas do CD Logroñés. Despois deso, desvinculouse do mundo do fútbol (a excepción de ser accionista do Zaragoza e socio do Athletic). Ten algunhas empresas en Madrid e de vez en cando participa en torneos de veteranos. Tamén xoga o pádel, como aficionado. Ademáis, colabora con algúns medios de comunicación en Aragón.

¿Sabías qué...?: É fillo dun lexendario porteiro do Athletic de Bilbao, Carmelo Cedrún, que ademáis, foi internacional con España.
- Cando xogaba no Athletic, foi cedido o Cádiz. Cando volveu, Javier Clemente, entrenador dos leons, non contaba con el, encontraralle un sustituto e marchouse o Zaragoza. Ese sustituto chamabase tamén Andoni, de apelido Zubizarreta. Iñaki Sáez foi quen lle deu a sua primeira oportunidade.
- O xogador que máis lle impresionou, segundo recoñeceu nunha entrevista, foi o cadista Mágico González.
- Nesa mesma entrevista, afirma que unha das suas noites máis especiais foi a dunha promoción contra o Real Murcia, na que os maños golearon por 5-2 o equipo murciano.
- Puido xogar a final da Recopa porque o cartaxeneiro Juanmi estaba lesionado.
- Un dos seus mellores momentos foi na Copa do Rey do 94, cando co Zaragoza, parou o noveno lanzamiento do Celta de Vigo (tirouno Alejo) e o seguinte gol do Paquete Higuera deulle a Copa os maños.
- Outra imaxe famosa de Cedrún tivo lugar nun partido de Liga entre o Zaragoza e o Real Madrid no Bernabéu. O de Durango montoulle unha boa o médico do equipo aragonés porque, coa cella rota, quería volver o campo e o doctor no lle deixaba.

Biografía, palmarés, estatísticas: Andoni Cedrún Ibarra naceu en Durango, Viscaia, o 5 de xuño de 1960. Empezou a xogar nas categorías inferiores do Athletic. Pasou un ano no primeiro equipo (temporada 80/81). A seguinte tempada pasouna en Cádiz. Como vos contaba antes, o non ter sitio en San Mamés foise o Zaragoza, onde se consagrou. En 1996 marchou o Logroñés, onde pasou a sua última tempada en activo. No seu palmarés destacan duas Copas do Rey (1986 e 1994) e unha Recopa (1995).

ABLANEDO

Antes de nada, pedirvos desculpas por non actualizar nestes días, pero os motivos son obvios. Volvo cun post en honor ó Sporting de Xixón, todo un histórico do fútbol español o que eu teño un especial cariño. Igual de histórico é, pois, o protagonista de hoxe. É un dos mellores porteiros españois das últimas décadas. É Juan Carlos "O Gato" (ou Gatu) Ablanedo Iglesias.

¿Quén era?: Un porteiro español dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser o eterno gardameta do Sporting, por ser internacional (case sempre a sombra de Zubizarreta) e por ser tres veces gañador do trofeo Zamora o porteiro menos goleado.

¿Qué foi del?: Ablanedo retirouse en 1999, por suposto, nas filas do Sporting. Tra-la sua retirada, desvinculouse totalmente do mundo do fútbol. Diplomado en Relacions Laborais, sacouse o título de axente da propiedade e agora dirixe unha inmobiliaria que leva o seu nome e que ten a sua sede en Xixón.

¿Sabías qué...?: O seu irman maior José Luis xogou tamén no Sporting en Primeira. Por iso, durante moitas tempadas o seu nome futbolístico era Ablanedo II.
- Debutou coa Selección Española no Molinón.
- Como vos dicía antes, o seu apodo era O Gato (ou o Gatu, en asturiano), debido a sua axilidade e reflexos.
- Esa axilidade e reflexos compensaban a sua relativamente baixa estatura para ser porteiro: 1,77 metros.
- Coñecido en Xixón pola sua gran timidez, está solteiro. En 1986 proclamouse campión de Europa sub 21 coa Selección. Aquel día gañou España a Italia por penaltis. O Gato parou tres dos catro lanzamentos dos azzurri.
- Coa Absoluta so xogou catro partidos e encaixou dous goles.
- Dise que a entrada en vigor da regla que impide o porteiro recoller coas mans un balón cedido por un compañeiro perxudicouno, porque o forte de Ablanedo non era o xogo cos pes.
- Un cántico típico do Molinón era: "Non temos medo, temos a Ablanedo".
- Unha das suas anécdotas viviuna nun partido contra o Madrid no 86. Nunha xogada, o dianteiro mexicano dos brancos, Hugo Sánchez, deulle un pisotón o porteiro asturiano. Éste reaccionou dándolle unha patada o goleador azteca e o árbitro viuno: penalti e expulsión.
- Ablanedo é un típico apelido asturiano que se pode traducir como Avellanedo (do bable ablano=avellano).

Biografía, palmarés, estatísticas: Xoan Carlos Ablanedo Iglesias naceu o 2 de setembro de 1963 en Mieres, Asturias. Surxido da que probablemente é a mellor canteira de España, a de Mareo, debutou co Sporting en 1982 e alí permaneceu durante 17 anos. Conseguiu o trofeo Zamora en 1985, en 1986 e en 1990. Co equipo xixonés xogou 398 partidos e como vos contei antes, catro coa Selección Nacional. O seu único título é o antes referido Europeo sub 21 de 1986.

CAMARASA

A nosa selección xoga na Coruña contra unha clásica do fútbol sudamericano, Chile. España enfrontouse a ela fai pouco e facía 15 anos que non se enfrentaban á "Roja" (así a chaman no seu país, é a homóloga o outro lado do oceano). A última vez que se enfrontaron España e Chile foi en setembro de 1993, nun partido tamén disputado na Comunidade Valenciana, en concreto no Rico Pérez de Alacante. Gañou 2-0, con goles de Julen Guerrero, España. Ese día, debutaron coa selección española tres xogadores. Un deles é o noso protagonista. É toda unha lenda do valencianismo. É Paco Camarasa.

¿Quén era?: Un defensa español dos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un dos centrales do Valencia durante moitos anos, un dos xogadores máis emblemáticos do clube ché, que foi capitán do equipo e que formou parte da selección española que tan bo sabor de boca deixou no Mundial de Estados Unidos 94.

¿Qué foi del?: Retirouse do fútbol profesional en 1999. Segue vinculado o seu clube de toda a vida. Agora é o segundo entrenador e delegado do filial do equipo ché, o Valencia-Mestalla.

¿Sabías qué...?: A sua retirada do fútbol foi bastante triste. Por algunha razón, tanto Claudio Ranieri como Héctor Cúper defenestrarono, chegando incluso a rebaixalo ó filial.
- Realizou un partidazo no Mundial 94, cando España xogou contra Alemaña, e que quedou 1-1.
- O seu máis habitual compañeiro na zaga valencianista foi outro home da casa, Fernando Giner.
- En 12 anos no clube, so meteu 7 goles. En 1999, en pleno ostracismo o que o someteu Claudio Ranieri, o Valencia gañou a Copa do Rey (a un Atlético de Madrid descendido). O capitán aquel día, o gran Gaizka Mendieta, quixo levantar a Copa xunto a Camarasa, que participara moi pouco.
- Con 17 anos casi se frustra a sua carreira deportiva, xa que rompeu unha tibia.
- Aínda sendo central, so foi expulsado de maneira directa 10 veces en 12 anos.
- O seu pai foi futbolista e xogou no Levante, equipo do que foi capitán.
- Nas suas catro últimas tempadas, so xogou de titular 18 partidos.
- O seu dorsal foi sempre o 4.
- O pasado mes de agosto, na presentación do Valencia, Camarasa tivo unha aparición estelar, xa que portou a Copa do Rey para ofrecerlla a afección.

Biografía, palmarés, estatísticas: Francisco José Camarasa Castella naceu o 27 de setembro de 1967 en Rafelbuñol, Valencia. Debutou co primeiro equipo, procedente das categorías inferiores, en 1987. Nunca se moveu do Valencia ata a sua retirada en 1999. No seu palmarés atopanse a Copa do Rey e a Supercopa do 99. Coa selección xogou 14 partidos.

ABELARDO

Unha das maiores alegrías que levou España nos Xogos Olímpicos de Barcelona 92 foi a medalla de ouro que conseguiu o equipo nacional de fútbol, nunha inolvidable final que disputou ante Polonia. Un dos compoñentes daquela selección, que despois sempre se mantivo na élite do balompé español é o protagonista de hoxe. É o entrañable defensa central asturiano Abelardo Fernández Antuña. O "Pitu" Abelardo.

¿Quén era?: Un futbolista español dos 90.

Hitos olímpicos: En realidade so foi un, formar parte da selección española que logrou o ouro de fútbol en Barcelona 92.

¿Qué foi del?: Retirouse no ano 2003, nas filas do Deportivo Alavés. Despois seguiu vinculado o fútbol gracias o seu equipo dos inicios, o Sporting de Xixón. Agora é o entrenador do Sporting B, que a pasada campaña logrou o ascenso á 2ª B.

¿Sabías qué?: No torneo olímpico de fútbol, Abelardo marcou dous goles, nada menos que en semifinales ante Ghana e na finalísima ante os polacos.
- Debutou en Primeira División con 19 anos no Santiago Bernabéu, nun Madrid-Sporting.
- É íntimo amigo do seu paisano e compañeiro seu en Sporting, Barça e selección, Luis Enrique.
- A divertidísima web inglesa uglyfootballers.com teno clasificado como un dos futbolistas máis feos de Europa.

- Conseguiu que os tribunais lle deran a razón nun caso presentado ante a Seguridade Social, que lle pasa unha pensión por unha lesión de rodilla mal curada.
- Debutou coa selección absoluta no estadio Carlos Tartiere, a casa do eterno rival do Sporting, o Real Oviedo.

Biografía, palmarés, estatísticas: Abelardo Fernández Antuña naceu en Xixón, Asturias, o 19 de marzo de 1970. Procedente da canteira do Sporting, debutou co primeiro equipo en 1989. Despois de cinco anos no Molinón, fichou polo F.C. Barcelona, onde estivo oito anos. No 2002 fichou polo Alavés, onde so permaneceu unha tempada. Coa selección absoluta disputou 54 partidos e meteu 3 goles. No seu palmarés destacan duas ligas, duas copas do Rey, unha supercopa de España, a recopa de Europa e unha supercopa de Europa, todo co Barcelona.

ALFONSO

Cando España gañou a Eurocopa, púxenme a pensar nese torneo. A recordar grandes xogadores, momentos de emoción, xogadas espectaculares, equipos revelación... e recordei a un pedazo de dianteiro español, queridísimo por moitas afeccións, que tivo un momento estelar 'eurocopeiro'. É Alfonso Pérez Muñoz.

¿Quén era?: Un dianteiro centro español dos 90 e principios desta década.

¿Por qué se lle recorda?: Por varias cousas. Foi unha das grandes xoias da canteira madridista, converteuse nun dos xogadores máis carismáticos do Real Betis, xogou no Barcelona e por riba, meteu un dos goles máis vibrantes de España nos últimos anos: Fase de grupos da Eurocopa 2000. Último partido. España necesita gañar. É o minuto 90 e perdemos ante Iugoslavia por 3-2. Nese momento, Gaizka Mendieta mete un gol de penalti que aínda nos da a vida, nun partido tolo. Con segundos a falta de que o árbitro pite o final, o noso protagonista de hoxe engancha unha volea ó borde da área que se mete na portería iugoslava. É gol. España gaña 4-3 e pasa como líder a cuartos de final (onde, efectivamente, caéu. Foi o partido do penalti que Raúl lanzou ás nubes ante Barthez). E bueno, é case imposible olvidalo porque o estadio da súa localidade natal, Xetafe, leva o seu nome.

¿Qué foi del?: Alfonso retirouse en 2005. Actualmente é unha das estrelas do Real Madrid da liga indoor, que tantos veteranos do noso campionato xogan, para maior satisfacción dos nostálxicos do fútbol español.

¿Sabías qué...?: A pesar de que nunca xogou no Xetafe, foron os propios xetafenses os que elixiron o nome do Coliseum por votación popular.

- Só tiña 26 años cando bautizaron o estadio do Xetafe co seu nome.

- Foi un dos xogadores que puxo de moda as botas blancas.

- Destacaba tamén pola cantidade de pulseiras que levaba na man dereita, costume que tiña dende a infancia.

- Causou moita polémica porque, cando chegou ó Barça, Alfonso dixo que dende pequeno era hincha do clube catalán. Algúns madridistas nunca lle perdoaron esas declaracions. De calquera maneira, xoga a Liga indoor cos blancos e, de feito, é socio do Real Madrid.

- Un cántico moi famoso na súa época bética era "Qué bonitos, qué bonitos, son los goles de Alfonsito..."

- Tamén tiveron repercusión unhas declaracions suas, cando xogaba no Betis. O Sevilla estaba en posicions peligrosas, cerca do descenso, e Alfonso dixo que lle gustaría que o Sevilla se salvase. O propio Manuel Ruiz de Lopera mostrou o seu disgusto por este xesto, en realidade, tan deportivo, do bon de Alfonso.

- Acaba de finalizar segundo na clasificación de máximo goleador da Liga indoor, con 36 goles en 8 partidos, só superado polo valencianista Juan Sánchez. O Madrid acabou subcampeón, por detrás do Deportivo.

Biografía, palmarés, estatísticas: Alfonso Pérez Muñoz naceu en Xetafe o 26 de setembro de 1972. Comenzou a xogar na canteira do Madrid. En 1990 deu o salto o primeiro equipo, onde permaneceu cinco anos. En 1995 chegou ó Betis, onde se fixo co cariño da afección. Cinco anos despois, fichou polo Barcelona, onde permaneceu ata 2002, cando foi cedido ó Olympique de Marsella. Despois dunha pouco exitosa experiencia no emblemático clube francés, volveu ó Betis, para retirarse en 2005. No seu palmarés conta con dúas Copas do Rey (unha co Betis e outra co Madrid), unha liga e unha Supercopa, ámbolas dúas co Madrid. Ademáis, Alfonso é un dos lexendarios xogadores que conseguiu en 1992 a medalla de ouro nas Olimpiadas de Barcelona.

PIZZI

Despois de Radchenko ven outro dianteiro, un dianteiro que naceu máis alá do Atlántico pero que vestiu a "Roja", na mesma época que Donato (outro que naceu máis alá do Atlántico). Este é un deses goleadores carismáticos que sempre tivo a Liga. É Juan Antonio Pizzi.

¿Quén era?: Un dianteiro hispano-arxentino da década dos 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un dos mellores goleadores da súa época, por ser o estilete dun Tenerife de ensoño e por dar un par de alegrías gordas ós aficionados do Barça.

¿Qué foi del?: Retirouse do fútbol en 2002, nas filas do Vilarreal. Despois, estableceuse en Barcelona onde se enrolou no Real Club de Polo de Barcelona para xogar a ese elitista deporte. Máis recentemente, marchouse a Perú para probar como entrenador. Ata a tempada pasada era o técnico do Universidade de San Martín do país andino.

¿Sabías qué...?: Foi coñecido como O Lagarto e como Macanudo Pizzi.

- O segundo apodo púxollo o periodista deportivo Joaquim Maria Puyal. Foi no seu día máis glorioso como azulgrana. Nunha semifinal épica de Copa do Rei entre o Barça e o Atlético de Madrid en 1997, Pizzi marcou o último gol dun tolo 5-4 que supuxo a clasificación dos culés para a final. Nese partido, o Barcelona chegou a perder por 0-3.

- Esa Copa do Rey gañouna o Barcelona ó Betis na final. Pizzi fixo o 2-2 que levou o partido á prórroga. O Barça gañou 3-2.

- Foi bota de oro Europea co Tenerife en 1996.

- Chegou a xogar con España ante o seu país orixinal, Arxentina. Foi nun amistoso no que España gañou 2-1 no Calderón. El mesmo meteu o primeiro gol.

- O seu último partido coa selección foi contra Paraguai no Mundial do 98, de mal recordo para os seguidores da selección.

- A súa etapa no Valencia tivo máis sombras que luces.

Biografía, palmarés, estatísticas: Juan Antonio Pizzi Torroja naceu o 7 de Xuño de 1968 en Santa Fé, Arxentina. Debutou con 20 años nas filas de Rosario Central, onde estivo ata o 90. Ese ano marchou a México para xogar no Toluca, pero só pasou un ano. Foi entón cando chegou a Liga española, para xogar no Tenerife. Pasou dous exitosos anos ata que na 93/94 fichou polo Valencia. O seu escaso éxito na ribeira do Turia fixoo volver ó Tenerife, onde volveu pasar dous anos. Foi no 96 cando fichou polo Barcelona. Alí pasou dous anos e despois retornou a Arxentina, onde xogou un Apertura e un Clausura con River Plate, e outros tantos de novo con Rosario Central. Volveu a Europa para xogar no Oporto un ano e retirouse no Vilarreal, que o fichou en 2001 para sustituir a un lesionado Martín Palermo. Coa Selección española xogou 22 partidos e meteu oito goles. Os seus títulos gañounos co Barça: Campeón de Liga en 1998, de Copa do Rei no 97 e no 98, da Supercopa de España no 96 e da Recopa no 97.