GINOLA

Completamos un ciclo de grandes futbolistas franceses dunha gran época (xa vistes aquí a Djorkaeff, a Dugarry e a Cantona, entre outros) cun xenial xogador de fútbol que quizáis abriu unha tendencia do máis actual, a de aproveitar a sua imaxe para facer un diñeiro extra futbolístico. O protagonista de hoxe é David Ginola.

¿Quén era?: Un futbolista francés dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un dos máis talentosos futbolistas franceses, por asombrar a Europa nun Paris Saint-Germain no que formou unha temible parella con George Weah e por conquistar as inglesas co seu acento francés, o seu sorriso 'Profidén' e a sua melena.

¿Qué foi del?: Retirouse en 2002 en Inglaterra. Agora fixo os seus primeiros pinitos como comentarista deportivo e estase a preparar para sacarse o título de entrenador. Ademáis, apareceu no reality Coach Trip, da televisión británica. É unha especie de Gran Hermano pero viaxando por toda Europa e facendo probas. Ginola participou nunha delas, en Francia, xogando o fútbol-praia cos concursantes.

¿Sabías qué...?: Ginola fixose famosísimo en Inglaterra por protagonizar un anuncio de televisión de productos para o pelo de L'Oréal, que finalizaba cun "Porque eu o valo", dito cun marcado acento francés que volvía tolas as inglesas.
- Tamén participou nun anuncio do Renault Laguna. Era protagonista asiduo dun programa da BBC chamado Vingt Minutes (nada que ver cos nosos irmans franceses), adicado a ensinar francés no Reino Unido.
- Ginola foi sinalado por todos como o culpable de que Francia non se clasificara para o Mundial do 94. Tivo unha bronca con Cantona tras ese partido. A partires de aí, nin o protagonsita de hoxe, nin Cantona nin Papin volveron a ser convocados polos bleus. Comezaba así a época de Zidane e compañía.
- Foi elixido, en 1999, xogador do ano en Inglaterra, tanto polos medios como polos xogadores da Premier.
- É embaixador da Cruz Vermella.
- Antes de irse a Inglaterra, vinculouselle co Barcelona.
- Participou en duas películas. Ademáis, é un dos dobradores que participou na versión francesa da película de animación Buscando a Nemo. Puxo a sua voz a disposición de Jacques, o camarón que compartía acuario con Nemo.
- Ten dous fillos.
- Declarouse seguidor de Sarkozy.

Biografía, palmarés, estatísticas: David Ginola naceu o 25 de xaneiro de 1967 en Gassin, a moi poucos quilómetros de Saint-Tropez, en plena Costa Azul. Comezou a sua carreira en 1985 no Toulon. En 1987 fichou polo histórico Racing Club de París. De 1990 a 1992 xogou no Brest. De 1992 a 1995 triunfou no Paris Saint-Germain e logo deu o salto a liga inglesa. Do 95 o 97 xogou no Newcastle United. Ese ano fichou polo Tottenham Hotspur, onde permaneceu ata o 2000. Xogou dous anos máis no Aston Villa e no 2002 acabou a sua carreira nas filas do Everton. Coa selección so xogou 17 partidos e meteu tres goles. No seu palmarés destacan unha liga francesa, duas Copas francesas e unha Copa da Liga, todo co PSG. En Inglaterra gañou, cos Spurs, unha Copa da Liga (hoxe Carling Cup). Dase a circunstancia de que ése trofeo era o último que había gañado o Tottenham ata o ano pasado, cando o volveu gañar.

PD: Ginola levou unha ovación no Bernabeu cando foi sustituido nun partido de Copa de Europa. O propio Real Madrid estivo a punto de contratalo tamén con Benito Floro no banquiño, aínda que, finalmente, o Real Madrid decidiuse polo eslovaco Petr Dubovsky.

DUGARRY

Como sabedes os que seguides o blog, por aquí pasaron alguns dos mellores xogadores franceses dos últimos anos. Tamén o fixeron grandes barcelonistas. Hoxe vouvos falar dun futbolista que é ambas cousas, se ben coa sua selección fixo grandes cousas e cos culés... non tanto. É un tipo, ademáis, que xogou o lado do que para moitos é o mellor xogador do mundo nos últimos anos, o xenio Zinedine Zidane, cando éste era aínda un descoñecido. O deportista que hoxe vos traio é Cristophe Dugarry.

¿Quén era?: Un dianteiro francés dos 90 e principios deste seculo.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser membro da lexendaria selección francesa que se proclamou campiona do Mundo en 1998 e de Europa en 2000. Pero tamén polo seu estrepitoso fracaso como xogador do F.C. Barcelona, en 1997, onde so xogou 10 partidos e non meteu ningún gol.

¿Qué foi del?: Retirouse en 2005, en Qatar. Agora é comentarista da Liga Francesa para Canal+ Francia.

¿Sabías qué...?: Como vos dicía, a fama chegoulle a Dugarry nas filas do Girondins de Burdeos. Este equipo chegou a ser finalista da Copa da UEFA en 1996. Nel xogaban Dugarry, Lizarazu e Zidane. Despois desa fazaña, Zidane fichou pola Juve, Lizarazu polo Athletic de Bilbao e Dugarry, polo Milan, equipo no que tamén fracasou.
- Dugarry chegou o Barça, dende o Milan, xunto a Michael Reiziger. Moitos consideran que son dous dos peores fichaxes do Barcelona nos últimos anos, se ben o fracaso de Dugarry debeuse a que Louis Van Gaal apenas contou con el.
- Un dos seus puntos fortes era o remate de cabeza. Xogando en Qatar, tivo unha oferta do Benfica de Lisboa, pero Dugarry preferiu retirarse.
- Tivo un bar en Burdeos.
- O estadio de fútbol de Lormont, a sua localidade natal, chamase 'Cristophe Dugarry'.
- Ten, como o resto dos xogadores que conseguiu a Copa do Mundo, a Lexión de Honra, que é a máxima condecoración da República de Francia.
- En 1999 deu positivo por nandrolona. Librou da sanción dunha forma un tanto rocambolesca: Resulta que o médico que lle fixo o análise non estaba colexiado. Grazas a este defecto de forma e a brillantez dos seus abogados, o dianteiro librou do castigo.

Biografía, palmarés, estatísticas: Cristophe Dugarry naceu en Lormont, Francia, o 24 de marzo de 1972. Debutou como profesional no Girondins de Burdeos en 1988, con 16 anos. En 1996 marchou o Milan, onde so estivo un ano. No veran de 1997 fichou polo Barcelona, pero no mercado de inverno regresou a Francia, o Olympique de Marsella. Tras outros dous anos, volveu o Girondins. Tres anos despois, en 2002, emigrou a Inglaterra para fichar polo Birmingham City. En 2004 foise a Qatar e en 2006 retirouse. Coa selección xogou 55 partidos e meteu 8 goles. No seu palmarés destacan unha Copa da Liga francesa e os logros coa sua selección: O Mundial do 98 e a Eurocopa do 2000.

PD: O que non se lle pode negar é que tiña unha confianza enorme nas suas posibilidades. Encaraba os defensas como se rebosara calidade e con total despreocupación.
Un deses xogadores do montón que tocados pola fortuna alcanzan grandes éxitos deportivos.

KAREMBEU

O futbolista de hoxe é un xogador que se axusta perfectamente o perfil 'canónico' de deportista olvidado: moi famoso na sua época e desaparecido en combate tra-la sua retirada. Ademáis, como no blog xa sairon alguns dos xogadores que en 1998 fixeron a Francia campiona do mundo. Por iso, hoxe vouvos a falar dese gran xogador chamado Christian Karembeu.

¿Quén era?: Un xogador francés (en realidade orixinario da colonia de Nova Caledonia, en Oceanía) dos 90 e principios deste seculo.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un dos campions do mundo de Francia 98 e un dos fichaxes estrela do Real Madrid a finais dos 90, tras un longo culebrón. Ademáis, moitos tamén o recordan pola sua muller, a ex rapaza Wonderbra Adriana Skleranikova, modelo eslovaca coas pernas máis longas do mundo (ou polo menos iso dicían).

¿Qué foi del?: Retirouse en 2005 nas filas do Bastia francés. Foi comentarista para a televisión pública francesa e invertiu, xunto a sua muller, en negocios de panadería industrial. Ademáis, está volcado co seu país de orixe, Nova Caledonia, onde é embaixador da FIFA. Ademáis, traballa para promocionar turísticamente este arquipélago pacífico.

¿Sabías qué...?: Unha das cousas que, a nivel internacional, se recordan de Karembeu é que nin unha sola das 53 veces que xogou coa selección francesa cantou A Marsellesa. Non o facía porque el mesmo non se consideraba francés (di que aceptou xogar cos bleus para dar a coñecer Nova Caledonia) e como protesta por tantos anos de colonialismo en Oceanía.
- É de etnia kanak. Unha das razons do seu resentimento coa metrópoli é que en 1931, o seu bisavo foi exposto na Exposición Colonial de París. Cando digo exposto é exhibido, nun lugar que moitos expertos chamaron Zoolóxico Human e no que se trataba os indíxenas como algo pouco máis civilizado que un exótico animal.
- O Madrid perseguiuno durante meses. Fabio Capello, na sua primeira tempada como entrenador branco, pediullo o enton presidente Lorenzo Sanz. O final foi o seu sucesor, Jupp Heynckes, o que puido disfrutalo.
- O Barcelona tamén quixo fichalo. De feito, pactou coa Sampdoria a espaldas do xogador e chegou a adiantar unha parte do diñeiro.
- O Madrid puxolle unha cláusula de rescisión de 23.000 millons de pesetas, o nivel doutras estrelas do equipo como Mijatovic ou Seedorf. O Madrid pagou 500 millons de pesetas por el.
- Coñeceu a sua muller nun avión.
- Tiña un grupo de música cos seus irmans.
- Estaba no once titular do Madrid que gañou a Séptima en 1998. De feito, xogou os 90 minutos.
- A selección de Nova Caledonia puxose en marcha en 2004. Como despois da sua creación non xogara con Francia, Karembeu tivo a opción de xogar con este país, aínda que non o fixo.

Biografía, palmarés, estatísticas: Christian Karembeu naceu o 3 de dicembro de 1970 en Lifou, Nova Caledonia, Francia. Debutou como profesional en 1990 nas filas do Nantes, onde xogou cinco anos. En 1995 emigrou a Italia para xogar na Sampdoria. No mercado de inverno da tempada 97/98 fichou polo Madrid, onde permaneceu ata 2000, ano no que se foi o norte de Inglaterra para xogar no Boro. Despois dun ano en Riverside foise a Grecia, o Olympiakos, ata 2004. Ese ano fichou polo Servette e en 2005 retornou a Francia para xogar no Bastia de Córcega, onde apenas estivo 10 meses, tralo que se retirou. Coa selección xogou 53 partidos e meteu un gol. O seu palmarés é extraordinario: Duas Ligas de Campións, unha Intercontinental, unha Liga francesa e duas griegas. Coa selección gañou un Mundial, unha Copa Confederacions e unha Eurocopa.

PD: Eu de Karembeu digo sempre o mesmo que de Anelka. Ambos meteron dous goles vitais para que o Real Madrid conseguira duas copas de Europa. O primeiro en 1998 en cuartos ante o Leverkusen e o segundo en 2000 en semis ante o Bayern.

Jupp Heynckes xogoulla a Lippi na final de Amsterdam invertindo as posicions de Karembeu (que normalmente xogaba pola dereita) e de Seedorf (que normalmente xogaba polo centro). Puxo a Karembeu polo centro e durante o primeiro tempo recordo ver a Davids deixando un oco do quince polo interior esquerdo do seu equipo. Foi unha das claves do encontro, anulando parcialmente a Zidane.

Pode que Karembeu non fora o mellor xogador do mundo, seguramente non estivera nin entre os 50 mellores, pero era un xogador de gran regularidade e entrega no equipo, recordoo como un estilo Solari...
Tivo unha pelexa moi famosa cun fotógrafo.

CANTONÁ

Pouco falta para que chegue un dos acontecementos deportivos máis esperados do ano: a final da Liga de Campions, un deses partidos que é un pecado perdélo. E aproveitando a circunstancia, hoxe vouvos a falar dun dos grandes ídolos dos vixentes campións, o Manchester United. É un deses futbolistas que da para escribir 20 posts. Vou intentar sintetizar. Pero serame difícil, xa que o protagonista de hoxe é nada menos que Eric Cantona.

¿Quén era?: Un dianteiro francés dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un dos futbolistas máis talentosos das últimas décadas, por ser o santo e seña do Manchester United e por ser tremendamente polémico (máis adiante entro en detalles). Ademáis, é tan mediático como polémico, así que o ten todo.

¿Qué foi del?: A verdade é que dos futbolistas que sairon neste blog, é un dos que máis se deixa ver. Retirouse no 1997 e non parou de facer cousas. A nivel deportivo, segue xogando o fútbol praia. É capitán da selección francesa. A nivel comercial, apareceu en moitos anuncios da firma estadounidense Nike e ademáis, participou como actor nunha ducia de películas, a última, o ano pasado.

¿Sabías qué?: Antes deciavos que Cantona destacou polos seus problemas de disciplina. O seu incidente máis famoso, que deu a volta o mundo, tivo lugar en 1995 en Londres, no estadio do Crystal Palace cando Cantona, que xogaba no Manchester, foi expulsado. Mentres saía do campo, foi increpado por un afeccionado. Cantona reaccionou dándolle xa unha lexendaria patada de kung-fu e varios puñetazos (en Inglaterra non hai vallas e os espectadores están moi cerca do terreo de xogo). Foi condenado a sete días de cárcere pero so cumpriu 24 horas. Foi sancionado 10 meses e o Manchester castigouno duramente tamén. O incidente, ademáis, costoulle non volver a selección francesa. Cantona xa viña precedido dunha gran fama de pendenciero: En 1987, cando xogaba no Auxerre, deulle un puñetazo o seu compañeiro Martini; no 88, foi sancionado durante tres meses por unha entrada perigosa (imaxinarse cómo sería); en 1989, foi apartado da selección por insultar en televisión o técnico, Henri Michel; ese mesmo ano, nas filas do Marsella, foi suspendido un mes por lanzar o balón o público e a camiseta o chan, enfadado por ser sustituido (e era un amigable); nas filas do Montpellier, en 1989, lanzoulle a un compañeiro as botas a cara e foi suspendido 10 días; en 1991, lanzoulle o balón a un árbitro como protesta polas suas decisions e foi suspendido un mes. Cando se enterou, dixo públicamente que os do comité eran "idiotas" e a sanción aumentou a tres meses; xa en Inglaterra, en 1993, escupiu a un afeccionado do Leeds, o seu primeiro equipo nas Illas... En fin, un crack.
- Levaba o 7 no Manchester United. Dise que bendeciu ese dorsal, xa que despois levarono David Beckham e agora Cristiano Ronaldo.
- Unha das suas señas de identidade era xogar co cuello da camiseta subido. Fixo diso todo un símbolo gracias a un dos máis exitosos anuncios de Nike, o espectacular spot do "Au revoir..."
- Na película Elizabeth, protagonizada por Cate Blanchett (non confundir con Elizabeth, a idade de ouro, máis reciente pero do mesmo tema), Cantona interpreta o embaixador francés.

- Seu irman Joel tamén foi futbolista profesional, aínda que con menos éxito.
- Cantona tamén se fixo famoso polas suas frases. A máis popular pronunciouna en Inglaterra despois da patada de kung fu. Nunha rolda de prensa, limitouse a dicir, en referencia o acoso dos medios: "Cando as gaivotas persiguen o pesqueiro, é porque pensan que as sardiñas serán lanzadas o mar". Non dixo nada máis e foise.
- Outra frase: "O fútbol é como facer o amor. Se non podes aguantar 90 minutos coma min, non gañas".
- E outras duas máis: "Eu son Dios" e "¿O meu mellor momento? Cando lle din a patada a aquel hooligan".
- Unha vez preguntaronlle quén era o mellor xogador francés da historia, se Zidane ou Platini. Respondeu: "Ningun, son eu".
- O gran George Best (q. e. p. d.) dixo del: "Daría todo o champán que me bebin por xogar con él un bo partido europeo en Old Trafford".
- Escribiu unha autobiografía.

Biografía, palmarés, estatísticas: Eric Daniel Pierre Cantona naceu o 24 de maio de 1966 en Marsella. De 1983 a 1988 xogou no Auxerre. Do 88 o 89, no Olympique de Marsella, aínda que pasou parte do último ano cedido en Girondins de Burdeos. Do 89 o 90 formou parte do Montpellier. A tempada seguinte volveu o Olympique. En 1991 xogou no Nimes. Aterrizou en Inglaterra en 1992, para xogar no Leeds United. Ese mesmo ano foise o Manchester United ata a sua retirada, en 1995. Gañou duas ligas e unha copa francesa, cinco ligas inglesas (unha delas co Leeds), duas Copas e catro supercopas inglesas. Coa selección xogou 45 partidos e meteu 20 goles.

DJORKAEFF

Volvemos a unha época dourada para o fútbol francés, cando os "bleus" se proclamaron campions do Mundo e de Europa. Un dos pilares dese equipo é o protagonista de hoxe. É Youri Djorkaeff.

¿Quén era?: Un centrocampista francés da década dos 90 e comezos desta.

¿Por qué se lle recorda?: Por formar parte, como vos dicía antes, daquela selección francesa que se convertiu na máis poderosa do mundo.

¿Qué foi del?: Retirouse fai moi pouco, en 2006, nas filas dos MetroStars de New York (hoxe Red Bull New York). Agora é presidente do UGA Décines (UGA son as siglas de Unión General Armenia), un equipo de categoría amateur de Lyon. Djorkaeff é de orixe armenio.

¿Sabías qué?: Seu pai, Jean Djorkaeff, foi defensa do Olympique de Lyon, do Paris Saint Germain e da selección francesa.
- Escribiu un libro autobiográfico, Snake (é o apodo que lle puxeron pola sua forma de meterse nas defensas contrarias).

- Tamén probou sorte na música. Grabou unha canción de estilo house, pero ahí quedou a cousa.
- Xogou en catro das principais ligas de Europa: Francia, Italia, Alemania e Inglaterra. So lle faltou España.
- Sua nai é de orixe armenio. Seu pai, da etnia Kalmyk, de tipo mongol.
- Formou unha gran parella con Zinedine Zidane.
- Na sua época vinculouselle como posible fichaxe do Barcelona.

Biografía, palmarés, estatísticas: Youri Djorkaeff naceu o 9 de marzo de 1968 en Lyon, Francia. Debutou como profesional no Grenoble en 1984. No 89 chegou o Estrasburgo e dous anos despois, o Monaco. Despois de catro temporadas, foise o Paris Saint-Germain, onde cuallou unha gran tempada que o levou a Italia o ano seguinte para firmar polo Inter de Milán. En 1999 xogou no Kaiserslautern alemán. De 2002 a 2004, no Bolton Wanderers inglés. Despois dun breve paso polo Blackburn Rovers, chegou os MetroStars de Nueva York, onde se retirou en 2006. A nivel de clubes gañou unha Copa francesa co Monaco, unha Recopa co PSG e unha UEFA co Inter. Coa selección, o Mundial do 98 e a Eurocopa do 2000.

PD: O seu explendor máximo foi na Eurocopa do 1996 en Inglaterra, onde el so case consigue o titulo. Foi un xogador que en clubes nunca despuntou, pero con Francia era o corazón do equipo, salvandolles de eliminacions como contra España no 2000.
Djorkaeff era a definición perfecta de Centrocampista Interior, aínda que en clubes ás veces xogaba máis de mediapunta central. Moitísima clase, fisico un pouco endeble, habilidade para pegarlle a porta e sobre todo de primeiras. Facía xogar os seus compañeiros, non metía demasiados goles, pero gracias a él vimos brilar a xogadores como Zidane.

BLANC

Repasando un pouco os meus posts, dinme conta de que aquí saíu un dos grandes xogadores franceses (xa retirado) dos últimos anos como Desailly. E pensando un pouco, dinme conta de que faltaba un bastante bo, bastante carismático, e que encima xogou en España. Así tiveno claro e hoxe vouvos falar doutro dos irreductibles galos que, capitaneados por Zidane, asombraron o mundo enteiro nos últimos anos do seculo pasado. É Laurent Blanc.

¿Quén era?: Un defensa francés dos 80 e os 90.

¿Por qué se lle recorda?: Por ser un dos centrais titulares da selección francesa que gañou o Mundial do 98 e a Eurocopa do 2000 e por xogar en grandes de Europa como o Barça, o Inter ou o Manchester United.

¿Qué foi del?: Retirouse en 2003 nas filas do Manchester United. Despois delo, sacou o título de entrenador e o ano pasado, un histórico galo como o Girondins de Burdeos deulle unha oportunidade. E foille bastante ben, porque no seu primeiro ano no banquiño dos de Aquitania, clasificou o equipo para a Champions League.

¿Sabías qué...?: Nos partidos da selección francesa, popularizou un xesto que facía antes de cada partido. Blanc acercabase o porteiro, Fabien Barthez, e bicaballe a calva.

- Laurent Blanc foi o autor do primeiro gol de ouro da historia dos Mundiais. Meteullo a Paraguai en 1998.
- As veces que Blanc xogou en defensa con Thuram, Desailly, Lizarazu e Barthez de porteiro, Francia nunca perdeu. Perdeuse a final do Mundial do 98 porque en semifinais foi expulsado polo árbitro español García Aranda (que raro), por unha suposta agresión o croata Slaven Bilic (hoxe seleccionador dos balcánicos). Deulle un pouco, pero Bilic esaxerou o golpe.
- Alex Ferguson estivo detrás da sua fichaxe dende 1996 para o seu Manchester. Non o puido contratar ata 2001.
- É o séptimo xogador francés con máis internacionalidades.
- Os lectores da revista France Football elexirono en 2006 o cuarto mellor xogador da historia de Francia, despois de Platini, Zidane e Kopa (todos eles, por certo, de orixe estranxeiro -italiano, arxelino e polaco-).
- No Barcelona non logrou facerse coa titularidade, lastrado polas lesions.
- En Francia era coñecido como Le Président (o Presidente).

Biografía, palmarés, estatísticas: Laurent Blanc naceu o 19 de novembro de 1965 en Alès, Francia. Debutou como profesional no Montpellier, en 1983. Despois de oito anos no clube, fichou polo Napoles italiano, onde cuallou unha boa tempada. Volveu non obstante, a Francia para xogar no Nîmes na tempada 92-93. O ano seguinte marchou para o histórico Saint Etienne. Despois de dous anos cos verdes, fichou polo Auxerre do lexendario Guy Roux. O ano seguinte (96-97) fichou polo Barcelona. En 1997 fichou polo Olympique de Marsella, onde estivo dous anos. Logo volveu a aventurarse no extranxeiro e fichou polo Inter, onde pasou outros dous anos. As suas últimas duas tempadas viviunas en Inglaterra, co Manchester United. Coa selección xogou 97 partidos e meteu 16 goles. No seu palmarés destacan, por suposto, o Mundial do 98 e a Euro de 2000. A nivel de clubes, ten unha Supercopa de España, duas ligas francesas, unha liga inglesa e duas copas de Francia.

PD: Era un defensa cumplidor, profesional dentro e fora do campo, un señor. Cando xogou no Barcelona quedou segundo na Liga, aínda que estaba acompañado de grandes xogadores como Ronaldo, Figo, Stoichkov ou Guardiola xa que o Real Madrid de Capello, Suker e Mijatovic alzouse campión.

Para min é o mitico defensa, xenial, fabuloso e gran xogador en todos os seus equipos pero que se apaga a pasos axigantados en Can Barça (Abidal, Pellegrino, Christanval, Bogarde, Thuram ou Fernando Couto).

Pronto apareceran antigos compañeiros de seleccion de Blanc, esa gran selección con nomes como Djorkaeff, Lizarazu, Dugarry, Boghossian ou Leboeuf

DESAILLY

O protagonista de hoxe, foi o precursor de todos os mediocentros defensivos de orixe africano que despois xogaron nos grandes equipos. O de hoxe é Marcel Desailly.

¿Quén era?: Un centrocampista / defensa francés dos 90.
¿Por qué se lle recorda?: Por ser unha peza inamovible da Francia campiona do mundo do 98, e por ser un dos puntais do segundo mellor Milan dos últimos tempos (Boban, Desailly, Baresi...) (por detrás, por suposto, do meu idolatrado Milan degli olandesi (Rijkaard, Gullit e Van Basten)).

¿Qué foi del?: Retirouse fai dous anos en Qatar. Agora é comentarista da BBC, embaixador de Unicef por Ghana (o seu país natal) e firme candidato a ocupar o banquillo desa selección. Ademáis, é olleador do Milan en África.

¿Sabías qué...?: Adoptouno un diplomático francés que estaba en Ghana e que se casou coa sua nai

- El sempre preferiu xogar de defensa.
- Gañouse o sobrenome da Roca.
- Gañou duas Copas de Europa, unha co Olympique de Marsella e outra co Milan. A que gañou cos rossoneri foi naquela fatídica final de Atenas na que o equipo lombardo meteulle catro goles o Barça. Desailly marcou un. Foi expulsado na final do Mundial de Francia, ante Brasil. Converteuse así no terceiro xogador expulsado nunha final dun Mundial (o cuarto e Zidane, Alemania 06)
- Escribiu a sua autobiografía.
- Formou parte do comité organizador da pasada Copa de África, que se disputou en Ghana.
- Ten unha filla e tres fillos.
- É un fanático do viño, os reloxos, os coches e o tenis de mesa.
- Ten un bar en Nantes, a cidade a que chegou desde Ghana.
- Foi capitán de Francia.

Biografía, palmarés, estatísticas: Odenke Abbey (logo cambiou o seu nome por Marcel Desailly) naceu en Accra, Ghana, o 7 de setembro de 1968. Comezou a sua carreira no Nantes Atlantique en 1986. En 1992 fichou polo Olympique de Marsella, onde so permaneceu un ano. No Milan estivo do 93 o 98. Ese ano foise o Chelsea, onde permaneceu ata 2004, cando emigrou a Qatar para xogar no Al-Gharafa e no Qatar SC, ata a sua retirada, fai dous anos. Co Marsella gañou unha Copa de Europa. Co Milan, outra, máis duas ligas italianas e unha Supercopa de Europa, trofeo que tamén gañou co Chelsea, os que hai que sumar unha FA Cup e unha Charity Shield (hoxe Community Shield). Tamén gañou unha liga qatarí. Coa selección xogou 116 partidos e meteu tres goles. Foi campión do mundo en 1998 e de Europa en 2000.